Voor haar zevende film haalt regisseur/actrice Valeria Bruni Tedeschi — je herinnert je haar misschien als de moeder uit ‘Été 85’ — de inspiratie bij haar eigen acteeropleiding aan het Théâtre des Amandiers in Parijs. Het resultaat is een tragikomische kroniek van een theatrale jeugd, getekend door de jaren 1980.

In ‘Les Amandiers’ zien we een hele klas jonge acteurs anno jaren 1980, met de vermaarde cineast Patrice Chéreau als mentor. Die opleiding heb je zelf ook gevolgd.

Valeria Bruni-Tedeschi ( kleine foto): «Ik ben uitgegaan van mijn eigen herinneringen om fictie te maken. De enige echt autobiografische kant zijn de emoties. Ik zit zowat in alle personages, al sluit de figuur van Stella uiteraard het dichtst bij mij aan. Je ziet in de film dat ze uit een rijke familie komt, dat ze eerder eenzaam is en dat ze het hart op de tong draagt. Dat geldt allemaal ook voor mij. Anderzijds heb ik Nadia [Tereskiewicz, die de rol vertolkt, nvdr] wel carte blanche gegeven. Ze mocht mij vooral niet imiteren.»

Heb je ook personages verzonnen?

«Ja. Met name dat van Suzanne Lindon, de jonge actrice die niet slaagt voor het ingangsexamen maar beslist om in de school te gaan werken als serveerster. Ze keert terug naar de plaats waar ze door het ijs is gezakt, gedreven door haar verlangen om er toch haar plekje te vinden. Als je op de theaterschool komt, heb je namelijk echt het gevoel dat je wint, dat je uitverkoren bent. Zeker in Les Amandiers denk je dat je het centrum van de wereld bereikt hebt.»

Je schildert Patrice Chéreau, gespeeld door Louis Garrel, af als een gedesillusioneerde man die zich geweldig kwaad kon maken. Niet meteen een fraai beeld.

«Toen we die rol schreven, hebben we geprobeerd om respect op te brengen voor de intelligentie van Patrice, zijn liefde voor acteurs en de energie waarmee hij bergen kon verzetten. Daarbij vertrokken we van onze herinneringen en oude interviews. In de film zie je echter de fictieve versie die Louis eruit gepuurd heeft. We wilden vooral niet in de val van de biopic trappen. We hadden net zoals bij de leerlingen zijn naam kunnen veranderen, maar dan was het te gekunsteld geworden.»

Je hebt in ‘Les Amandiers’ gestudeerd in 1986. Waarom klinkt de muziek in de film dan zo seventies?

«Laten we zeggen dat de historische reconstructie van de film mijn emoties volgt. We zitten wel degelijk in de jaren 1980, want je hebt het spook van aids. Maar voor de muziek heb ik teruggegrepen naar artiesten zoals Janis Joplin en Disco Party. Daar luisterde ik op dat moment naar. Hetzelfde geldt voor de decors. We hebben ons niet kapot gezocht naar anachronismen maar hebben eerder voorwerpen in de film gestopt die me emotioneel terugvoeren naar die tijd. De telefooncel is een goed voorbeeld. In zo’n cel voer je niet hetzelfde gesprek als wanneer je op straat loopt met een smartphone.»

Je collega’s zeggen dat met jou acteren een avontuur is omdat je nooit weet wat je mag verwachten. Hoop je van je eigen acteurs hetzelfde te krijgen?

«Absoluut! Daar ben ik naar op zoek gegaan tijdens de audities. Ik wou acteurs die echt genieten van het onbekende. Ik wil dat ze me verrassen, dat de ene plots struikelt en dat de andere plots begint te schaterlachen. Ik vind het prachtig als een scène me verrast en heel anders wordt dan wat ik me ervan had voorgesteld.»

Les Amandiers ****

en droomt maar van één ding: actrice worden. En als het even kan in de prestigieuze Parijse school Les Amandières. De gelijknamige film zweeft zo’n beetje over het scherm, en soms vraag je je af waar hij naartoe wil. Door te putten uit haar eigen herinneringen om de vreugde en het verdriet van een klas jonge acteurs in de jaren 1980 in beeld te brengen, slaat regisseur Valeria Bruni Tedeschi de spijker op de kop. En zo ontwikkelt ‘Les Amandiers’ zich tot een vurige en bruisende tragikomedie. Noem dit maar het Franse antwoord op ‘Fame’, minder algemeen maar daarom niet minder meeslepend. (si)

‘Les Amandiers’ speelt momenteel in de zalen.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/cultuur/movies-les-amandiers-de-enige-autobiografische-kant-van-de-film-zijn-de-emoties

Niemand zal het ontkennen: als je een PlayStation in huis hebt, word je verwend in 2022. Na de heerlijke games ‘Horizon: Forbidden West’ en ‘Gran Turismo 7’ geeft Sony er met ‘God of War: Ragnarök’ nog een stevige lap bovenop.

Vier jaar na de reboot van de ‘God of War’-reeks heeft ‘God of War: Ragnarök’ zijn blijde intrede gemaakt op PS4 en PS5. En je kan er niet naast kijken.

Een duik in de Noorse mythologie

In dit vervolg zien we Kratos, de Spartaanse god van de oorlog, en zijn zoon Atreus terug. De jongen heeft intussen al wat meer levensjaren op de teller. Nu is hij een tiener die zelf moet keuzes maken, fouten begaan en lessen trekken op het lange pad richting volwassenheid. Het klikt nog steeds prima tussen vader en zoon, al wisselen ze ruzies af met tedere momenten. Zonder te veel te verklappen over het scenario kunnen we zeggen dat ‘God of War: Ragnarök’ je samen met de hoofdfiguren onderdompelt in de Noordse mythologie. Onderweg duiken er dan ook geregeld namen en gezichten op die een belletje doen rinkelen, zoals Thor en Odin. En het zal niemand verbazen dat het geregeld stuift tussen al die goden.

Een perfecte cocktail

Wat de gameplay betreft, vertrouwt ‘God of War: Ragnarök’ op de gekende elementen uit de vorige aflevering. Het avontuur is een slimme mix van epische gevechten, episodes waar je de wereld verkent en puzzels die je — vaak met de nodige moeite — moet oplossen. Voor alle duidelijkheid: dit is geen open world game. ‘God of War: Ragnarök’ omvat negen rijken die je afzonderlijk kan verkennen. Het neemt niet weg dat je veel vrijheid krijgt om te doen waar je zin in hebt. Zo kun je ‘gewoon’ het voornaamste avontuur volgen, of ervoor kiezen om een hele reeks bijkomende opdrachten te vervullen en diensten te verlenen aan de bevolking. Bij momenten is ‘God of War: Ragnarök’ wel heel erg verliefd op zijn dialogen. De game bevat uren praatscènes en cinematics die je niet kan overslaan of doorspoelen. Het scenario is echter op alle vlakken van hoog niveau, met een rijk, diepgaand en meeslepend verhaal. Tot slot biedt de game nog steeds een RPG-dimensie, wat betekent dat je voortdurend wapens, bepantsering en uitrusting kan vrijspelen en verbeteren. Het is daarnaast mogelijk om skills te kopen en opties te selecteren die je personage bijvoorbeeld meer kracht of een betere verdediging geven.

Adembenemende panorama’s

Grafisch is ‘God of War: Ragnarök’ imposant, althans op de PS5-versie die we konden uittesten. De texturen zien er prachtig uit en de game zit vol panorama’s die je adem doen stokken. Tijdens deze reis kijk je je ogen uit, vooral naar de extreem diverse werelden waarin je rondloopt. Na de vele heftige gevechten beleef je soms momenten van pure bezinning, en bewonder je het landschap van een plek die je pas ontdekt hebt. De productie is grandioos, zowel op visueel vlak als wat de stemmen en de muziek betreft. De kers op de taart is dat we tijdens onze test geen enkele bug hebben gemerkt. Op de PS5 is ‘God of War: Ragnarök’ des te aangenamer omdat de zeldzame momenten dat de game moet laden bijna ogenblikkelijk voorbijvliegen, en omdat de console geen zuchtje lawaai maakt om dit pareltje te laten draaien. Naar verluidt is dat bij de PS4-versie niet meteen het geval.

Een indrukwekkende speelduur

Laten we deze recensie afronden met de hamvraag die veel gamers zich zullen stellen: hoe lang ben je zoet als je ‘God of War: Ragnarök’ wil uitspelen? De game heeft ons alvast uren aan een stuk in spanning gehouden. Wij hebben ons beperkt tot de belangrijkste verhaallijn en daar maar een paar nevenmissies aan vastgeknoopt, en het duurde dik 25 uur voor we bij de eindgeneriek arriveerden. Als je dat eenmaal hebt gedaan, blijft de wereld van ‘Ragnarök’ evenwel open en kun je die vrij verkennen om de vele uithoeken en geheimen bloot te leggen. Om ‘God of War: Ragnarök’ helemaal af te werken, mag je meer dan 50 uur rekenen. Meer dan genoeg om je tijdens de lange winteravonden bezig en warm te houden!

De game van het jaar 2022?

‘God of War: Ragnarök’ is een unieke en verslavende game die je meeneemt op een wonderlijk avontuur. Hij heeft ook vele gezichten: de kleurrijke karakters zijn plezierig, de relaties die hij beschrijft ontroeren, en de vechtpartijen zijn vaak brutaal en gewelddadig. ‘God of War: Ragnarök’ blinkt niet alleen uit door zijn uitmuntende verhaal en dialogen, hij voegt daar ook nog eens verbluffende graphics, een prachtige uitwerking en een lange speelduur aan toe. Een excellente, epische, memorabele en niet te missen game voor de PS5!

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/cultuur/games-god-war-ragnarok-echt-de-game-van-het-jaar

Als er één personage is dat iedereen op de wereld kent, dan is het wel Mickey Mouse! De vrolijke muis met de grote oren heeft nochtans al vele levens achter de rug, een voortdurende pendelbeweging tussen entertainment voor iedereen en symbool voor de westerse (zeg maar kapitalistische) wereld. Dat is ook de geschiedenis die regisseur Jeff Malmberg vertelt in zijn nieuwe documentaire ‘Mickey: The Story of a Mouse’.

Disney vertrouwde je de taak toe om een documentaire te maken over hun meest dierbare personage. Gaf dat niet te veel druk?

Jeff Malmberg ( kleine foto): «Toch wel een beetje, ja. ( lacht)! De druk kwam uit verschillende hoeken, want iedereen heeft een ander beeld van Mickey in het hoofd. Het maakt dat het personage heel herkenbaar is maar ook dat je hem moeilijk kunt samenvatten. Toen ik de film voorbereidde, heb ik me dikwijl afgevraagd of ik dat allemaal wel uitgelegd kon krijgen op anderhalf uur.»

Vanaf welk moment kun je Mickey loskoppelen van Walt Disney, zijn bedenker?

«Voor veel mensen is de uitstraling van Walt Disney de reden waarom Mickey tot op vandaag overeind blijft in het collectief onderbewuste. Mickey is voor hen de enige manier waarop ze zich Walt kunnen voorstellen. Dat is mooi maar ook nogal bizar. Het blijft tenslotte een muis!»

Je hebt de archieven van Disney uitgeplozen. Wat heeft je het meest verrast?

«Ik ben een kind van de jaren 1980. Op dat moment was Mickey al het icoon dat hij vandaag nog steeds is. Hij stond op mijn nachtlampje naast mijn bed, en mijn ouders lieten me in Disneyland aanschuiven om samen met hem op de foto te staan. Ik heb altijd veel gehouden van die sympathieke figuur, maar ik besefte niet in welke mate hij mee geëvolueerd was met de Amerikaanse popcultuur. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij nog als symbool voor de Amerikaanse propaganda, en tijdens de Grote Depressie was hij een figuur van hoop en vindingrijkheid!»

Waarom is het ontwerp van Mickey zo briljant?

«Zijn hoofd bestaat in wezen uit drie cirkels: het gezicht en de twee oren. Dat maakt hem onmiddellijk herkenbaar maar ook heel kneedbaar. De lijnen waarmee je de rest van Mickey’s lichaam tekent, zijn ook allemaal gebogen. Minder plezant voor de animators, maar het geeft dat personage wel een vrolijke uitstraling. Vooral wanneer hij stapt en je die cirkels ziet rondhotsen. Het zorgt er ook voor dat hij gemakkelijk mee kan veranderen met de tijden. Niet alleen in de studio van Disney trouwens maar ook in de tegencultuur, die zich Mickey vanaf de jaren 1960 toe-eigende. Het gevolg is dat een kleine tekening zowel de held van een film als ‘Fantasia’ kan zijn en tegelijk symbool voor vreedzaam protest tegen de Vietnamoorlog. Je kunt je het bijna niet voorstellen, maar Mickey kreeg het voor elkaar. Of je het wil of niet, Mickey is zo verankerd in onze levens dat hij een beetje van iedereen is. Daarom zijn er ook zoveel versies geweest van dat personage. De tijdsgeest trekt hem altijd naar zich toe.»

Hoe heeft Mickey de weg geplaveid voor de andere Disney-figuren?

«Ik denk dat het finaal allemaal draait om beweging. Er zit plezier in de manier waarop hij zich beweegt en in de lijnen van de tekeningen die hem creëren. Ik vond het heel leuk om in de film het hele proces te tonen van hoe een tekenfilm traditioneel tot stand komt. 3D-animatie met de computer is geweldig, maar voor mij hebben potloodtekeningen en penseelschilderingen nog altijd meer charme. Er zit een duidelijke bedoeling achter die gebaren, en dat voel je op het scherm. Vooral als je de tekenfilms van de vroege jaren 1940 bekijkt, toen de studio de onhandige en grappige kant van Mickey in de verf wou zetten. De tekenaars maakten de rondingen van zijn lijf langer om te spelen met zijn elasticiteit. Al die animatietechnieken hebben sinds Mickey’s eerste optreden in 1928 een lange weg afgelegd, maar hij is er nog steeds!»

Waarom wou je zoveel beelden van fans in de Disney-parken in je film?

«Omdat Disneyland nu eenmaal een magische plek is, tot spijt van wie je benijdt. Ik ben nog niet zo lang vader en ik ontdek het attractiepark opnieuw door de ogen van mijn dochter. Je had haar gezicht moeten zien toen ze Mickey daar voor het eerst ontmoette! Zit Mickey in ons DNA? Ik weet het niet, maar het was echt een machtig moment.»

‘MICKEY: THE STORY OF A MOUSE’ ***

Het maakt niet uit of je fan bent van Disney of niet, we kennen allemaal wel het beeld van Mickey Mouse aan het roer van zijn stoomboot in de korte film ‘Steamboat Willie’ uit 1928. Wat minder mensen weten, is hoe de visionaire geest van Walt Disney die kleine muis ombouwde tot het icoon van zijn studio en vandaar tot symbool van het westen, geleid door de Verenigde Staten en het kapitalistische regime. Zijn ronde ontwerp, zijn toevallige verschijning midden tijdens de opkomst van de gesproken films in de jaren 1920, zijn enthousiaste uitstapjes in het medium televisie in de jaren 1950: Mickey was vaak bij de pinken. De documentaire ‘Mickey: The Story of a Mouse’ duikt in de archieven en laat ons zijn vele gezichten zien, van ‘Fantasia’ (1940) over ‘Mickey’s Christmas Carol’ (1983) tot ‘The Prince and the Pauper’ (1990). Aan het eind van de rit is de film van Jeff Malmberg een beetje te sympathiek en eerbiedig om veel indruk te maken. Maar hij behandelt de grote geschiedenis van de kleine muis met genoeg zwier om anderhalf uur van je tijd te verdienen.

‘Mickey: The Story of a Mouse’ is te zien op Disney+.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/cultuur/movies-mickey-mouse-van-tekening-tot-symbool-iedereen-heeft-een-ander-beeld-van-mickey-voor-ogen

Angèle heeft een nieuwe versie van haar album ‘Nonante-Cinq’ uit. En dat viert ze op de beste mogelijke manier: met een Angèle-bus. Dat maakt de Brusselse openbaarvervoermaatschappij MIVB bekend. Nog heel november staat de toepasselijke buslijn 95 in het teken van Angèle.

Buslijn 95, tussen Watermaal-Bosvoorde en de Grote Markt van Brussel, belooft een muzikale rit te worden. Nog heel november kleurt de bus lichtblauw en roze, met een rollercoaster erop, een verwijzing naar het artwork van haar album. Wie met die bus reist, kan naar het gloednieuwe album luisteren van de popster, via een QR-code. Niet alleen haar nummers zullen te horen zijn, maar ook haar stem. Angèles stem kondigt namelijk zelf alle haltes aan op de lijn. Daarnaast hoor je haar album ook dit weekend van 18 tot en met 20 november in alle metrostations.

Tot slot geeft ze later deze week nog een interview aan boord van de bus. Dat kan je beluisteren via het muziekplatform van MIVB: vibes.

Wedstrijd

Fans van Angèle hebben dus reden genoeg om op de bus te springen deze week. Bovendien nemen ze best ook een kijkje op de website van MIVB: zo zijn er concerttickets, gesigneerde vinylplaten en exclusieve toegang tot de repetities van Angèle te winnen.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/deze-maand-rijdt-een-angele-bus-door-brussel

Lyn, de zus van Kat Kerkhofs, heeft enkele foto’s gedeeld waarop haar buikje al goed te zien is. «Je straalt», klinkt het unaniem in de reacties.

Deze winter krijgt Ciro Romeo Mertens, het zoontje van Kat Kerkhofs (34) en Dries Mertens (35), er een neefje of nichtje bij. De één jaar oudere zus van Kat, Lyn, is immers in verwachting van haar eerste kindje. Ze deelde op Instagram een fotoreeks waarop ze prachtig zwanger is.

Aftellen

Haar zus Kat kan alvast «niet wachteeen» op de geboorte van de kleine spruit. Maar ook de rest van haar volgers reageert enthousiast op de kiekjes. «Allokes. Foto 2. Wat een mooie mama», «Lucky kid met zo’n ouders», «Je straalt», «Aftellen geblazen», «Oh mijn God, hoe mooi zijn jullie!», luidt het.

Klik hieronder op het pijltje naar rechts om alle foto’s te bekijken.

Instagram Ck9HYWlLWeE

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/zwangere-lyn-kerkhofs-toont-bolle-buik-wat-een-mooie-mama-foto

Ze hebben er lang mee gewacht, maar ook Florence en Jiri hebben elkaar op lichamelijk vlak beter leren kennen. En nee, «ik kan jullie verzekeren dat ik niet saai ben in bed», onthult Florence.

De verrassing van ‘Blind Getrouwd’ was toch wel het huwelijk van Florence en Jiri. Hun trein ging traag maar gestaag vooruit, om uiteindelijk als een TGV door het getrouwde leven te razen. In tegenstelling tot Jana en Christiaan zijn Florence en Jiri tijdens de opnames niet intiem geweest, maar het wachten was het meer dan waard. «Dat had bij ons niet gewerkt. Ik heb gevoelens nodig voor ik affectie toon. In het dagelijkse leven duik ik ook niet snel het bed in met iemand. Ik heb nog nooit iemand gekust in het uitgaansleven en een onenightstand is niets voor mij. Ik heb vertrouwen nodig. Het heeft geloond om te wachten tot we er allebei klaar voor waren. Daardoor was die eerste keer totaal niet onwennig. Ik kan jullie verzekeren dat ik niet saai ben in bed. Zodra er gevoelens zijn, ben ik ongeremd», vertelt ze in Story.

Geen zeester

Jiri beaamt dat maar al te graag. «Ik kan dat bevestigen: ze ligt niet als een zeester in bed (lacht). Stille waters hebben diepe gronden. Kijk, openheid en communicatie zijn belangrijk voor een goede basis, seks komt dan later wel. Voor mij moet er ook een verliefd gevoel zijn om intiem te zijn met iemand. Het gaf me vertrouwen dat zij er hetzelfde over dacht», klinkt het.

Kinderwens

Alles op zijn tijd, dus ook met samenwonen wachten ze nog even. Al durven ze wél al praten over kinderen. «Samenwonen is nog niet aan de orde. Stap voor stap. Jiri verblijft zowat drie dagen per week bij mij in Hoboken, de andere dagen zit hij bij hem thuis in Malle en soms ga ik daar ook eens overnachten. Als we klaar zijn om te gaan samenwonen, zoeken we een plek waar we ons allebei goed voelen», zegt Florence. «Waar we gaan samenwonen maakt mij niet uit», vult Jiri aan. «En kinderen mogen er komen binnen twee à vijf jaar. Laat ons eerst nog van elkaar genieten. En Florence mag nog een huwelijksaanzoek verwachten», lacht hij.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/jiri-uit-blind-getrouwd-over-seks-met-florence-stille-waters-hebben-diepe-gronden

Ruth Beeckmans heeft een pakkende foto op Instagram gedeeld. Daarop is haar man te zien tijdens het werk. «Een foto van één van je laatste klimoefeningen», klinkt het.

Eind april overleed de partner van Ruth Beeckmans onverwacht op 54-jarige leeftijd. Gary was brandweerman en had dus nog een kastje in de kazerne. De 40-jarige ‘Safety first’-actrice ging dat maandag leegmaken en merkte een mooi aandenken op in de refter van het gebouw. «Gisteren ging ik, samen met onze twee meisjes, je kast leegmaken op de kazerne, gesteund door je ploeg… En deze foto hangt daar in de refter, een foto van één van je laatste klimoefeningen. Alsof je daar al afscheid nam… Je wordt nergens en door niemand vergeten, mijn allerliefste, my forever hero», schrijft ze op Instagram.

Steun

Haar volgers steken haar een hart onder de riem. «Zo een extra moeilijke dagen. Ooit schijnt de zon weer. Enkel in een andere tint. Dit moet eerst deel van je leven worden. Veel sterkte», «Dikke knuffel, Ruth. Ik leef zo met je mee!», en «Heel veel sterkte, lieve Ruth en lieve meisjes. Jullie Hero waakt voor altijd over jullie», klinkt het onder meer in de reacties.

Instagram Ck-VzPCM3Lf

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/ruth-beeckmans-deelt-memorabele-foto-van-overleden-partner-alsof-je-daar-al-afscheid-nam