Pukkelpop heeft elf nieuwe namen bekend gemaakt waaronder Yungblud, Years & Years en Bicep. Vanaf woensdag 15 februari start de ticketverkoop voor het festival met als headliners Billie Eilish, Angèle, Anne-Marie, Florence + The Machine en The Killers.

De energetische Engelse zanger Yungblud komt op vrijdag 18 augustus voorbij op de Main Stage. Ook het alter ego van zanger, acteur, mode-icoon en LGBTQIA+-spreekbuis Olly Alexander komt dan het beste uit zijn drie albums en tal van hits brengen. Voorts zakken ook Bicep (live), de Celtic punkrockformatie Dropkick Murphys en de indierockers van Foals af naar de weide in Kiewit. De affiche werd ook nog aangevuld met Joost, King Gizzard & The Lizard Wizard, Moderat, de acid techno van Reinier Zonneveld (live), de afrobeats van Rema en de hardcore beats van Turnstile.

Tickets duurder

De ticketverkoop start op woensdag 15 februari 2023 om 13.00 uur via tickets.pukkelpop.be. Voor een dagticket betaal je 119 euro, voor vier dagen festival komt een combiticket op 265 euro. Daarmee zijn de tickets weer een beetje duurder geworden. Vorig jaar betaalde je nog 115 euro voor een dagticket, en 245 euro voor een combiticket.

Het openbaar vervoer van de NMBS en De Lijn is gratis en inbegrepen in elk festivalticket. Ook campingtickets en eet- en drankbonnen kunnen vanaf volgende woensdag aangekocht worden op de ticketsite.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/joost-yungblud-en-bicep-pukkelpop-lost-11-nieuwe-namen-en-kondigt-ticketverkoop-aan

Ex-voetbalster en analiste Imke Courtois is in verwachting. Dat komt als een verrassing omdat ze geen relatie heeft. «Ik wist al van vroeg dat ik ooit mama wil worden», klinkt het.

«Binnen enkele maanden loopt er hier een kleine, grote verantwoordelijkheid rond», begint Imke Courtois haar persbericht. De 34-jarige Sporza-presentatrice en voormalige Red Flame heeft ervoor gekozen om alleenstaande moeder te worden en haar avontuur begint binnenkort. «Ik word alleenstaande mama en ik kijk er enorm naar uit», klinkt het.

Financiële zekerheid

Ze legt uit dat het een weloverwogen beslissing was. «Ik wist al van vroeg dat ik ooit mama wil worden, maar ik ben daar zeer doordacht mee omgesprongen. Ik wilde eerst mijn voetbalverhaal schrijven, financieel wat zekerheid opbouwen en voldoende rust bij mezelf vinden om meer structuur in mijn leven toe te laten», verduidelijkt ze.

Steeds meer aanvragen

De sympathieke voetbalanaliste is lang niet de enige die voor een BAM-traject kiest. Uit recente cijfers van het UZ Gent, het UZ Brussel, het ZNA Middelheim en het UZ Leuven blijkt dat er ongeveer 30% tot soms wel 50% meer aanvragen zijn dan voor de coronacrisis. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat het fenomeen tegenwoordig sociaal meer aanvaard is dan pakweg tien jaar geleden.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/entertainment/imke-courtois-zwanger-van-eerste-kindje-ik-word-alleenstaande-mama

Dominique Deruddere: «Weinig. Maar als ik denk aan wat ik als 11-jarige op tv heb gezien, herinner ik me naast de maanlanding en de boksmatch tussen Mohammed Ali en Joe Fraser vreemd genoeg ook een reportage over de Koningin Elizabethwedstrijd. De commentator zei op een bepaald moment dat die muzikanten een week lang in afzondering gaan. En ik weet nog dat ik dacht ‘Waw, zonder je ouders!’.» (lacht)

«Dat is ook zo. Als jonge gast haatte ik klassieke muziek, zonder het te kennen. Dat was iets voor oude mensen. Nu ben ik zelf een oude mens. (lacht) Ik heb klassieke muziek ook nog niet zo lang geleden ontdekt. Enkele jaren voor ik aan ‘The Chapel’ begon, ben ik eens naar een klassiek concert geweest, en ik heb met open mond zitten luisteren. Ik stond er vooral van versteld dat daar een orkest van 100 man zat die allemaal hetzelfde speelden en het zo goed deden klinken.»

«Mijn zoon speelt klassieke muziek, dus ik ben er wel steeds meer naar beginnen te luisteren. In de oorspronkelijke versie van het scenario was het hoofdpersonage Russisch. Ik heb dus alle Russische componisten beluisterd om uiteindelijk uit te komen bij een van de weinige die ik al kende, Rachmaninov. Ik vind die heel visueel. De beelden die hij bij mij oproept. Landschappen en koude. En krachtige emotie.»

«Nee, maar ik heb het altijd gewild. Het is waarschijnlijk een van de redenen waarom ‘The Chapel’ tot stand gekomen is. Ik wou vroeger piano spelen. Ik ben een nakomer, en mijn twee broers en mijn zus hadden allebei een instrument gekregen. Mijn broers gitaar en accordeon, en mijn zus piano. Maar die hadden de muziekschool allemaal op een bepaald moment opgegeven. Toen ik zei dat ik dat ook wou, zeiden mijn ouders ‘Dat kennen we, ga jij maar braaf naar school’. En dat was het dan. (lacht) Maar ik speel nu wat piano dankzij lessen via YouTube. Ik kan een gezelschap gedurende een kwartier verblijden met een beetje Randy Newman of The Eagles.»

«Ik heb er veel research in gestopt. In de film zijn alle uitspraken over muziek dingen die toppianisten ook ooit echt gezegd hebben. De uitleg van die pompeuze pianoleraar is bijvoorbeeld letterlijk wat Arthur Rubinstein over muziek denkt. Maar dat zeg je natuurlijk niet tegen een kind. Toen mijn kinderen nog jong waren, vond ik het nuttig dat ze muziek zouden leren. Dus hebben we voor onze Vic een piano gekocht toen hij drie was. Ik ben waarschijnlijk zelf een beetje zoals de moeder in de film. (lacht) En hij had een lerares waar ik zelfs schrik van had. Dat heeft niet lang geduurd.»

«Dat viel wel mee. Het ene jaar dat ik aan het toenmalige RITS heb gestudeerd, was wel een verloren jaar. Het was allemaal theorie. Ik had zin om te filmen. Ik had thuis al Super 8-filmpjes gemaakt, en ik was er klaar voor, vond ik. Ik heb toen trouwens veel mensen van het laatste jaar op de set geholpen, want veel van die gasten wisten niet eens waar ze hun camera moesten zetten. Daarna ben ik naar Sint-Lukas geweest, en daar zat ik op mijn plaats. Ik kreeg er les van onder meer Guido Henderickx en Walther Vanden Ende. Dat waren mensen van wie ik echt wat kon leren.»

‘The Chapel’ speelt momenteel in de zalen.

‘Met de helm geboren’ ligt nu in de boekhandel.

REVIEW. The Chapel **

Een goed idee is helaas nog geen goeie film. Dat is ook weer de conclusie na ‘The Chapel’. Dominique Deruddere situeert zijn psychologisch drama in een milieu dat zeker tot de verbeelding spreekt: de week die de finalisten van de prestigieuze Koning Elizabethwedstrijd samen doorbrengen in de Muziekkapel, geïsoleerd van de buitenwereld. Een ideale omgeving om je op de muziekstukken te concentreren (waarvan je er eentje dan pas ontdekt), maar ook een context waarin verdrongen emoties vrij kunnen opborrelen. Dat is net wat hoofdfiguur Jennifer overkomt. Ze staat te boek als een groot talent, maar diep vanbinnen weet ze dat de liefde voor piano haar vooral opgedrongen is door haar overheersende moeder. Zelf ligt ze in de knoop met een trauma dat in de loop van de film aan het licht komt. Dat zou voor spanning en drama moeten zorgen, maar het probleem is dat je die onthutsende waarheid eigenlijk van ver ziet aankomen en dat Deruddere nauwelijks risico’s neemt. Degelijk vertolkt en geregisseerd (Polanski loert soms om de hoek), maar o zo tandeloos.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/cultuur/movies-dominique-deruddere-over-chapel-mijn-zoon-had-ooit-een-pianolerares-waar-ik-zelf-schrik-van-had

James Cameron: «Het is een verhaal dat blijft duren. De mensheid heeft sindsdien veel ergere catastrofes meegemaakt, van de Spaanse griep tot twee wereldoorlogen. Titanic heeft echter iets mythisch. Ik denk dat het te maken heeft met de combinatie van liefde, zelfopoffering en sterfelijkheid. De mannen die vrouwen en kinderen in de reddingsboten lieten stappen en zelf verdronken. Dat heeft iets elegants. Daarnaast gaat het ook over menselijke overmoed, dat we niet te veel moeten vertrouwen op onze technologie en intelligentie. Iedereen dacht dat Titanic niet kon zinken, maar net daarom ging het schip ten onder.»

«Voor ‘Titanic’ zei iedereen dat een lange film per definitie een slecht idee was, omdat geen kat ernaar gaat kijken en omdat je minder vertoningen per dag kunt organiseren. Wij hebben die mythe doorbroken. Alles hangt af van de film. Je kunt je vervelen met een film die anderhalf uur duurt, en een film van drie uur kan voorbijvliegen. Wat telt, is dat je de kijker blijft boeien. Dat hebben we ook toegepast op ‘Avatar’. De eerste was twee uur en 45 minuten lang, maar de mensen zeiden dat ze nog meer hadden gewild. Dus hebben we ‘Avatar: The Way of Water’ drie uur en 12 minuten gemaakt. En hij doet het niet slecht, al zeg ik het zelf.»

«Nee, hij vond dat het personage van Jack te weinig om het lijf had. Hij had op dat moment net ‘Romeo + Juliet’ had gedaan, hij had in ‘What’s Eating Gilbert Grape’ een jongen met ontwikkelingsstoornissen gespeeld en in ‘The Basketball Diaries’ een drugsverslaafde. Hij zocht een personage met een probleem, een bepaalde woede. Jack in ‘Titanic’ is niet zo. Ik heb hem dus moeten overtuigen dat die rol net moeilijker is, omdat Jack op emotioneel vlak rijper en meer volwassen is dan Rose. Hij is degene die de brandstof levert voor het liefdesverhaal en die ervoor zorgt dat Rose kan groeien. Pas toen Leonardo begreep dat die rol echt een uitdaging was, ging hij akkoord om mee te spelen.»

(denkt na) «Ik denk dat we het technisch anders zouden aanpakken. 25 jaar geleden hebben we bijna een volledig schip gebouwd. Vandaag weten we hoe we extreem geloofwaardige digitale beelden kunnen maken. Maar de finale film zou waarschijnlijk precies dezelfde zijn. Het script, de thema’s, de belichting, de vertelstijl, daar zou ik niets aan veranderen. Het zou nog altijd in de eerste plaats een liefdesverhaal zijn, met de nadruk op de emoties.»

«O ja. Neem nu de kloof tussen rijk en arm. Toen Titanic zonk, verdronk de helft van de mannen in eerste klas en konden ongeveer alle vrouwen en kinderen zich redden. In derde klas kwamen bijna alle mannen en zowat de helft van de vrouwen en kinderen om. Zo gaat dat bij een crisis. Nu staan we voor een nieuwe ramp, de klimaatverandering. We zien die al jaren aankomen, net zoals die ijsberg, en toch kunnen we het schip niet keren. En raad eens wie het ergst zal lijden? De arme landen, niet de rijke die de crisis veroorzaakt hebben. Dat thema is relevanter dan ooit.»

‘Titanic’ is momenteel (opnieuw) in de bioscoop te zien.

REVIEW. 25ste verjaardag Titanic ****

Toen James Cameron midden jaren 1990 zijn nieuw project ging pitchen bij 20th Century Fox klapte hij een dik boek met een expressieve afbeelding van de zinkende Titanic open en zei: ‘Romeo en Juliet op dit!’ Het is precies wat hij finaal afleverde, en het is ook de reden waarom ‘Titanic’ 25 jaar na datum nog altijd vlotjes blijft drijven. De film haalt je eerst binnen met een liefdesverhaal dat op zich eerder voorspelbaar is maar dat dankzij de vertolkingen van de (aandoenlijk jonge) Kate Winslet en Leonardo DiCaprio ook moeiteloos overtuigt. Wanneer de rampspoed en het spektakel dan losbarsten, ben je al lang mee aan boord en lijkt alles des te tragischer. ‘Titanic’ is één van de kaskrakers die waarschijnlijk altijd wel een publiek zal vinden, een combinatie van onmiskenbaar talent voor en achter de camera. Wat niet wegneemt dat we toch weer maken dat we snel de zaal uit zijn voor Céline Dion haar keel openzet.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://nl.metrotime.be/cultuur/movies-james-cameron-brengt-zijn-kaskraker-terug-naar-de-filmzalen-titanic-heeft-iets-mythisch