In november worden de dagen korter, maar vooral de avonden langer — en dat voelen we. Terwijl het buiten steeds vroeger donker wordt, zoeken we binnen naar wat licht, warmte en gezelschap. Vaak vinden we dat in een serie die ons even meeneemt naar een andere wereld. Gelukkig zijn er titels die precies dat doen.

En wie kan onze woonkamer beter oplichten dan Joanne en Noah, het onweerstaanbare koppel uit de Netflix-serie Nobody Wants This (2024 – heden)? De reeks, gecreëerd door Erin Foster en genomineerd voor een Emmy, heeft met de recente release van seizoen 2 meteen opnieuw de top 10 gehaald. En goed nieuws: seizoen 3 is al in de maak.
Maar wat maakt deze serie zo anders dan alle andere romantische dramedies?

Even terug naar het begin

Om dat te begrijpen, keren we terug naar seizoen 1. Daar ontmoeten we Joanne (Kristen Bell), een agnost die samen met haar zus Morgan (Justine Lupe) een feministische podcast met een seksuele insteek host. Tijdens een etentje bij gezamenlijke vrienden leert ze Noah (Adam Brody) kennen, een charmante rabbijn. Eén gesprek is genoeg: de vonk slaat meteen over.

In de loop van het seizoen worden ze geconfronteerd met vooroordelen uit hun omgeving, vooral vanuit Noah’s hechte familie. Dankzij secundaire personages zoals Sasha (Timothy Simons) en Esther (Jacki Tohn) krijgen we bovendien een inkijk in andere relatievormen.

De centrale vraag in seizoen 1 is klassiek maar doeltreffend: kunnen Joanne en Noah hun verschillen overbruggen?
Net als in veel romantische verhalen overwinnen ze uiteindelijk hun obstakels, maar waar films eindigen bij “en ze leefden nog lang en gelukkig”, hebben series het voordeel dat ze kunnen tonen wat er daarna komt. Dat is precies waar seizoen 2 start.

De realiteit van het dagelijkse leven

In seizoen 2 worden de clichés van het romantische genre bewust doorbroken. Nu Joanne en Noah écht aan een gezamenlijke toekomst denken, moeten ze een manier vinden om hun totaal verschillende spirituele werelden te verbinden. De vraag die boven alles hangt:
Is Joanne bereid zich te bekeren?

Tegelijk ontstaan nieuwe verhaallijnen: Morgan wil een stabiele relatie opbouwen, terwijl het huwelijk van Sasha en Esther begint te barsten. Zo belicht de serie verschillende vormen van liefde, niet om één waarheid op te dringen, maar om de kijker na te laten denken over wat liefde écht betekent.

Humor als spiegel van het echte leven

Juist dat realisme maakt de serie zo bijzonder. Nobody Wants This gebruikt humor niet als vluchtweg, maar als middel om de realiteit scherp en herkenbaar in beeld te brengen. Dankzij de zorgvuldig geschreven dialogen voelt elke scène waarachtig aan.
Er zijn geen overdreven punchlines, geen onwaarschijnlijke situaties—wel gewone mensen die twijfelen, botsen, praten en proberen.
Net als wij.
En uiteindelijk bestaat het leven toch uit precies dát? Een reeks kleine, eerlijke momenten?

Gebaseerd op een waargebeurde liefdesgeschiedenis

Weinigen weten dat Nobody Wants This steunt op een echt liefdesverhaal. De serie is geïnspireerd op het leven van maker Erin Foster. Haar man, Simon Tikhman, is net als Noah joods. Tijdens hun eerste date vertelde hij haar openlijk dat hij graag met een joodse vrouw wilde trouwen. Erin dacht, net als Joanne, lang na over een mogelijke bekering… en besloot het uiteindelijk toch te doen.

Vandaag zijn Erin en Simon getrouwd en verwelkomden ze net hun eerste kind. Misschien is dát ook het einde dat de serie ons uiteindelijk wil geven. Tot die tijd kijken we reikhalzend uit naar seizoen 3.

Via Streamnews.be