Wie zegt nog nooit een leugen te hebben verkondigd, is meteen weer een leugentje rijker. We maken namelijk allemaal af en toe de waarheid wat mooier dan ze is. De redenen daarvoor zijn soms, maar lang niet altijd kwaadaardig.
Wat vind je eigenlijk van dat nieuw pittig kapsel van je collega en kom je echt steeds te laat door problemen met het openbaar vervoer? In je hoofd weergalmen wellicht de eerlijke antwoorden, maar uit je mond floept af en toe eerder een leugen. Hoe komt dat?
Lieve leugen
Goed nieuws: leugens kunnen in de eerste plaats een heel sociale reden hebben. “Vaak willen we de gevoelens van een ander niet kwetsen of willen we vermijden dat het gesprek ongezellig wordt”, zegt leugenexperte Sophie van der Zee bij Radio 1. Dus vermijden we maar een conflict door te zeggen dat die afschuwelijke paarse broek net heel goed bij iemands ogen past. Zulke leugens noemen experten ‘prosociale’ leugens: we verbloemen of verdraaien de waarheid om iemand anders beter te doen voelen.
Wat zegt zo’n soort leugen over ons als persoon? “Je kan pas bewust liegen als je een vermogen tot empathie hebt”, verklaart professor psychologie (KU Leuven) Patrick Luyten. “Anders gezegd: je liegt pas wanneer je ten volle begrijpt wat de impact van je gedrag kan zijn”, zegt hij in Knack. Liegen blijkt dus niet altijd zo slecht te zijn…
Leugentje om… eigen wil
Maar juich niet te vroeg: andere leugens zijn namelijk meer egoïstisch van aard. “Soms komt voor jezelf een leugen beter uit dan de waarheid. We willen onszelf vaak beter presenteren dan dat we eigenlijk zijn”, legt van der Zee uit. Daarnaast zouden we volgens Luyten de waarheid ook verdoezelen uit schaamte. “Je wilt iets verbergen of je wilt jezelf voor onheil behoeden”, vult hij aan. Uit onderzoek blijkt ook dat dit soort leugens de meest voorkomende zijn. Oeps…
Liegende baby’s
Op de vraag of het liegen een aangeleerde of aangeboren tactiek is, heeft van der Zee geen eenduidig antwoord klaar. “Wat we wel zien is dat baby’s en jonge kinderen snel een eerste manier van manipuleren toepassen.” Zo zouden baby’s vaak huilen zonder dat daar een echte reden voor is. “Kinderen van een jaar of twee leren naar verloop van tijd dat als ze huilen, ze snel aandacht kunnen krijgen.” Of de allerkleinsten dat trucje bewust of onbewust gebruiken, laat de experte in het midden.
Langzamerhand kan de wereld weer een beetje open, mits we ons goed aan social distancing houden. Dat betekent veel aanpassingen, onder andere in de horeca. In België is gezellig gaan dineren nog niet aan de orde, maar in de Verenigde Staten bereiden sommige restaurants zich al volop voor om gasten te ontvangen. Maar wanneer je maar een bepaald aantal mensen in je zaak mag hebben, oogt het al snel leeg en daardoor ook een stuk ongezelliger. Een restauranthouder in Virginia roept daarom de hulp van paspoppen in.
Door social distancing wordt uit eten gaan ongemakkelijk, zo redeneert de eigenaar van The Inn in Little Washington. Gelukkig bedacht de creatieve eigenaar een manier om de zaak toch vol te laten ogen. Hij heeft allemaal paspoppen, chique aangekleed in jaren 40-stijl aan tafels gezet. Zo kunnen mensen aan social distancing doen zonder dat het restaurant leeg lijkt en weet je als gast ook meteen waar je wel en niet kunt gaan zitten.
Chefkok Patrick O’Connell legt uit waar het idee vandaan komt. “We moesten het probleem van social distancing oplossen en het aantal gasten dat we kunnen ontvangen halveren. De oplossing lijkt duidelijk: vul de zaak met goed geklede mannequins.” De zaak met drie Michelin-sterren hoopt het zo gezellig te houden. “Het zorgt voor genoeg ruimte tussen de échte gasten, levert een glimlach op en natuurlijk grappige foto’s.”
Fake sociaal contact
Wie tussen de paspoppen wil dineren, moet nog wachten tot 29 mei. De terrassen zijn wel al open in de Amerikaanse staat. Daarmee zijn ook in Virginia de maatregelen versoepeld. Toch denkt O’Connell dat het hoog tijd is dat we weer mensen zien. ‘We smachten om andere mensen te kunnen ontmoeten. Ze hoeven niet per se echt te zijn.’
De reacties op sociale media zijn wisselend. Veel mensen vragen zich af wat ongemakkelijker is: dineren in een halfvol restaurant of dineren tussen de paspoppen.
Door het coronavirus zien we onze reizen deze zomer volledig in het water vallen. Dat hoeft echter niet helemaal zo te zijn. Met een motorhome kan je immers veilig reizen, al is de kans groot dat dat enkel binnenslands blijft.
Wellicht komen we binnen enkele weken te weten of toeristische verplaatsingen deze zomer mogelijk zullen zijn. Dat hangt uiteraard ook af van de beslissing van andere landen over het al dan niet openstellen van de grenzen, maar het zou alvast fijn zijn als we in eigen land op reis kunnen gaan.
Op reis met eigen bubbel
Volgens viroloog Marc Van Ranst zou het dan geen slecht idee zijn om dat met een motorhome te doen. Op die manier blijf je in je bubbel en verplaats je je gewoon. “Reizen met de motorhome of caravan is een verantwoorde en veilige manier van reizen. Reizigers zijn ‘thuis’, ongeacht hun bestemming. Ze beschikken aldus over eigen toiletfaciliteiten en hoeven geen beroep te doen op bijvoorbeeld externe eetgelegenheden. In het vrijetijdsvoertuig is het perfect mogelijk de eigen bubbel in stand te houden. Contacten met anderen kunnen beperkt worden, in tegenstelling tot wanneer men reist met het vliegtuig of in een druk hotel verblijft. Als viroloog kan ik op deze manier van reizen niets tegen hebben. Of je nu thuis in uw bubbel zit, of in uw caravan, dat biedt eigenlijk dezelfde veiligheid”, vertelt hij in een interview met Frédéric François, secretaris-generaal van de beroepsvereniging Belgian Caravan-Camping and Motorhome Association (BCCMA).
België ontdekken
In hetzelfde interview geeft de 54-jarige expert mee dat hij momenteel geen enkele reden ziet waarom binnenlandse reizen vanaf juni niet terug toegelaten zouden zijn. Een mooie opportuniteit om ons kleine Belgenlandje verder te ontdekken. Dat heeft immers meer te bieden dan de kust en de Ardennen alleen…
Terwijl ons land langzaam het pad richting normaliteit bewandelt, blijven tal van sectoren op hun honger zitten. In het bijzonder de muzieksector, die nog steeds niet weet wanneer er terug geopend en gefeest mag worden. Om de Belgische artiesten te steunen, heeft Spotify een campagne opgestart.
Sinds april tot het einde van het jaar, zal het streamingplatform een groep of artiest in de bloemetjes zetten die een album of single uitbrengt. Zolang de lockdown duurt, zal de selectie 100% Belgisch zijn.
De campagne, die ‘New Music Friday’ gedoopt werd, focust naar eigen zeggen “op de lange termijn” en herinnert er ons tegelijk aan dat muziek zelfs in deze periode een uitstekend vluchtmiddel is.
Zwangere Guy en Bart Peeters
Om de campagne extra in de verf te zetten, zal Spotify twee digitale borden gebruiken die door Blow-Up Media ter beschikking gesteld worden. Het eerste staat aan de ingang van de Ravensteingalerij in Brussel. Het tweede prijkt op de Meir in Antwerpen. Zwangere Guy zal het billboard in Brussel openen, Bart Peeters neemt die in Antwerpen voor z’n rekening.
Donatieknop
In het verlengde daarvan is er nog iets nieuws dat het coronavirus met zich mee heeft gebracht voor de muziekstreamingdienst. Nu artiesten geen concerten kunnen geven, is het mogelijk gemaakt om geld te vragen via Spotify. Er is een donatieknop toegevoegd waarmee je direct geld aan de artiest kunt sturen. Een artiest moet er wel zelf voor kiezen om de donatieknop te gebruiken.
Mensen zijn echte gewoontedieren en meestal zeggen die kleine gewoontes die we zelf als vanzelfsprekend beschouwen veel over onze persoonlijkheid. Vaak wordt gezegd dat je iemands karakter kan afleiden op basis van de boeken in zijn boekenkast. Volgens verschillende gedragswetenschappers kan je dat echter ook achterhalen door veel subtielere zaken, zoals de manier waarop we een rol toiletpapier op de houder steken.
Hoewel veel gewoontes automatisch en onbewust gebeuren, kunnen ze inzicht bieden in onze persoonlijkheid. Hieronder zetten we de vier vreemdste of interessantste zaken op een rijtje, namelijk hoe we toiletpapier op de houder steken, onze wandelbeweging, onze eetgewoontes en ons handschrift. Het gaat hierbij vaak om tendensen die niet absoluut zijn en niet voor iedereen perfect zullen kloppen, maar waarin velen zich zullen herkennen.
Toiletpapier
Er is al veel inkt gevloeid over de juiste manier waarop we een rol toiletpapier op de houder zouden moeten steken. Sommige mensen rollen de velletjes bovenlangs, terwijl anderen dat langs onder doen waardoor ze dichter tegen de muur hangen. Volgens de Amerikaanse Dr. Gilda Carle vertelt deze gewoonte veel over onze persoonlijkheid. Ze nam een enquête af bij 2.000 mannen en vrouwen, die moesten zeggen hoe ze toiletpapier op de houder staken. Daarna kregen ze ook vragen over hoe ze assertief ze waren in hun relaties op een schaal van 1 tot 10.
Daaruit bleek dat de mensen die het toiletpapier langs boven rolden vaker een dominante persoonlijkheid hadden, terwijl degenen die het langs onder deden zich eerder onderdanig opstelden. Als het je niet echt uitmaakt, vermijd je liever conflicten en ben je flexibel. Verander je in de openbare toiletten wel eens een wc-rol die langs onder hangt naar boven? Dan ben je volgens Carle een extreem dominant type.
I’m not one to judge people, but I will judge you on how you put the toilet paper on the holder. pic.twitter.com/pfACUXtd91
Je wandelbeweging heeft ook veel te maken met je karaktertrekken. De Amerikaanse experte in lichaamstaal, Patti Wood, stelt namelijk dat snelle wandelaars vaak heel productief zijn en een logische ingesteldheid hebben. Dat zijn bewonderenswaardige eigenschappen, maar daardoor kan je tegelijk ook wat competitief en koeltjes overkomen.
Stap je met je borst vooruit, je schouders naar achteren en met opgeheven hoofd dan heb je een grappige, charismatische en sociale persoonlijkheid. Veel beroemdheden en politieke leiders wandelen niet toevallig op die manier. Als je met je ogen op de grond gericht rondloopt, ben je eerder introvert en beleefd.
lalisa lisa from blackpink red black outfit mma 161119 blonde hair cheese head confident confidently fixing hair smiling walking leading the pinks jennie rosé jisoo to the red capret bad bitсhes walk thru spend your last on me long hair cute face waist skinny reaction vid video pic.twitter.com/RymrTZNhal
— lisa reaction videos (@lalisareactions) May 8, 2020
Eetgewoontes
Volgens de Amerikaanse gezondheidspsychologe Julia Hormes verraadt de manier waarop je eet veel over je persoonlijkheid. Zo zouden trage eters zelfzeker zijn, graag de controle hebben over hun eigen leven en dat van anderen en levensgenieters zijn. Mensen die snel eten zijn over het algemeen ongeduldiger en ambitieuzer.
Ook wat je allemaal eet, is belangrijk. Omnivoren zijn uit op opwinding en nemen frequenter risico’s, terwijl kieskeurige eters die niet veel lusten vaak last hebben van angst en neurotische trekjes. Personen die het vlees, de groenten en het zetmeel op hun bord liever van elkaar gescheiden houden zijn heel voorzichtig, zorgvuldig en hebben oog voor detail.
De studie van de grafologie probeert uit het geschrift persoonlijkheidskenmerken af te leiden. De professionele grafoloog Kathi McKnight beweert dat handschriftexperts meer dan 5.000 karaktertrekken kunnen identificeren op basis van ons geschrift. Mensen die groot schrijven, hebben vaak eerder een extraverte persoonlijkheid en zoeken de aandacht op. Personen met een klein handschrift zijn daarentegen vaker introvert en hebben een hoog concentratievermogen.
Die vaststelling klinkt vrij logisch, maar ook de richting van je letters kan je iets over jezelf vertellen. Als je geschrift een beetje naar rechts helt, ben je vriendelijk, maar impulsief. Als het schuin naar links loopt, ben je eerder een gereserveerde en individualistische persoon. Schrijf je perfect recht? Dan heb je een logische en pragmatische persoonlijkheid.
Daarnaast is de druk die je op je schrijfgerei zet een indicator van je karakter. Als je je pen of stylo hard op het papier drukt, wijst dat erop dat je snel reageert en vaak sterke emoties hebt, maar een lichte druk betekent juist dat je gemakkelijk in de omgang bent. Als je meer wil weten over wat de manier waarop je specifieke letters schrijft over jou kan vertellen, kan je terecht op deze website.
i started writing my essay and then realised that my handwriting is so so so small
HOW AM I SUPPOSED TO WRITE 2 PAGES ABOUT MEXICAN EDUCATION?? pic.twitter.com/TkwyTW0acx
— dana (ia bc online school) (@yutosunflxwer) May 18, 2020
Een Amerikaanse vrouw doucht nog steeds met haar 19-jarige dochter. Hoewel haar vriend het er een beetje lastig mee heeft, blijft ze het doen. “De beste manier om aan onze dag te beginnen, is samen een douche nemen”, klinkt het.
Mary is 55, haar dochter Brittani telt 19 lentes. Brittani woont nog thuis bij haar moeder in Florida, wat heel normaal is. Iets ongewoner is het feit dat ze elke dag samen douchen. Dat doen ze al sinds Brittani vijf jaar was en paniekaanvallen kreeg van warm water. “Zo is het eigenlijk begonnen. Ik wilde haar geruststellen en dat is al die jaren zo gebleven. De beste manier om aan onze dag te beginnen, is samen een douche nemen. Ik hou van haar en zie er niets mis mee. Ik had niet verwacht dat ik zo’n hechte band met mijn dochter zou hebben, het is er gewoon van gekomen”, vertelt ze in het TLC-programma ‘sMothered’.
Verlatingsangst
Brittani houdt ervan dat Mary haar wast. “Als ze mijn haar of mijn lichaam wast, voel ik me op mijn gemak. Ik ben ook nog maar 19 en ben het huis nog niet uit. Mocht dat wél het geval zijn, dan zou ze waarschijnlijk sterven van verlatingsangst”, lacht ze.
Op eigen benen staan
De vriend van Mary, Frank, vindt echter dat het tijd wordt dat Brittani op haar eigen benen leert staan, al zal dat niet snel gebeuren. “Het heeft al voor wrevel gezorgd in onze relatie, maar hij moet het accepteren. Hij weet dat ik van hem hou, maar ik hou meer van mijn dochter. Ze is mijn leven”, besluit ze.
Om aan te tonen hoe slim iemand is, verwijzen we vaak naar het IQ. Toch zou je, los van die berekening, weleens een stuk slimmer kunnen zijn dan je denkt.
Al jarenlang berekenen we onze intelligentie via het IQ, een intelligentiequotiënt of cijfermatige aanduiding voor iemands intellectuele vermogen. In een video van BBC Reels leggen enkele psychologen uit waarom dat niet per se vertelt hoe ‘slim’ we in feite zijn.
Intelligentie is niet alleen IQ
Om het IQ te berekenen, doe je een intelligentietest die bestaat uit enkele cognitieve vaardigheden. Op die manier stellen we intelligentie gelijk aan iemands cognitief vermogen. “De vaardigheden in die test zijn uiteraard heel belangrijk”, zegt psycholoog Scott Barry Kaufman, “maar geven ons geen volledig beeld van onze intelligentie.” Volgens hem zijn er veel manieren waarop mensen eigenlijk een groter intellectueel vermogen kunnen hebben.
‘Succesvolle’ slimheid
Ook psycholoog Robert Sternberg pleit in de video voor een breder beeld van intelligentie, dat hij ‘successful intelligence’ noemt. “Die succesvolle intelligentie gaat over de manier waarop je betekenisvolle doelen stelt die niet alleen je eigen welzijn, maar ook het welzijn van anderen verbetert.”
Volgens Sternberg zijn daarvoor vier elementen onmisbaar. Ten eerste is er het analytisch denken of je vermogen om te analyseren, te oordelen en te vergelijken. Daarnaast is ook creatieve intelligentie belangrijk, iets wat je toelaat ideeën te bedenken die vernieuwend en nuttig zijn. Ook praktische intelligentie moet aanwezig zijn. “Die heb je nodig om je ideeën toe te passen en anderen te overtuigen van de waarde ervan”, legt Sternberg uit. Ten slotte mag ook wijsheid niet vergeten worden, wat ervoor zorgt dat de ideeën een gemeenschappelijk goed bereiken.
Klik op onderstaande foto om de video te bekijken.
Ook daar zitten ze dezer dagen volop in lockdown, en de verveling slaat ongemeen hard toe.
“Mijn vriendin Julie, die het nogal lastig heeft met de lockdown, probeerde zichzelf wat bezig te houden. ’t Ging helaas niet volgens plan en Julie heeft nu pijn aan haar neus”, klinkt het in de omschrijving bij bovenstaande video. En dat kunnen we goed geloven… Auch!
De koppels mogen nu kiezen met wie ze op dreamdate willen gaan. Dat betekent dat ze 24 uur lang met een vrijgezel naar keuze in luxe baden. Extra moeilijk dus om aan de verleiding te weerstaan, en dat blijkt ook voor minstens één bezette deelnemer. Van welke verleidster het gekreun komt, is niet duidelijk, maar misschien weet jij het wel?
Van de ochtendshow op de radio en de weetjes en problemen van familie en vrienden tot zaken die niet eens voor onze oren bestemd zijn (sorry, ruziemakend koppeltje op de trein…). We luisteren zo vaak dat we amper stilstaan bij wat we allemaal níét horen. Is dat een probleem, en zo ja, hoe lossen we het op?
Stel, iemand vertelt dat hun hond er afgelopen week vandoor ging en dat de zoektocht drie dagen duurde. Reageer je met een eigen anekdote over wat jullie hond allemaal uitspookt of met een uitroep als ‘O nee! Waar hebben jullie hem uiteindelijk gevonden?’ Als je voor het tweede, de aanmoedingsreactie kiest: proficiat! Je bent een goede luisteraar die geïnteresseerd is in de ander. Helaas ben je, volgens onderzoek, ook een uitzondering.
Van luisteren kan je leren
De meeste mensen zouden volgens de studie uit de jaren tachtig van de Amerikaanse socioloog Charles Derber namelijk kiezen voor de eerste optie, een verschuivingsreactie. Daarmee zorg je ervoor dat de luisteraar jou aandacht moet geven, wat wijst op ‘gespreksnarcisme’. Dat maakt het volgens journaliste bij The New York Times Kate Murphy veel moeilijker een band te creëren tussen spreker en luisteraar.
Voor haar boek ‘Je luistert niet: wat je niet hoort maar wel wilt weten’, las Murphy twee jaar lang wetenschappelijk onderzoek over luisteren. Ze sprak met spionnen, barkeepers, kappers, geestelijken en psychotherapeuten en leidde daaruit af dat we van luisteren heel wat kunnen leren. “Jezelf ken je al”, zegt ze in De Volkskrant. “Degene met wie je praat ken je nog niet en je weet ook nog niet wat je van hun ervaringen kan leren.”
Waarom we geen oor hebben voor de ander
In de jaren tachtig zei 1 op de 5 Amerikanen niet dagelijks diepgaand sociaal contact te hebben, in 2018 was dat maar liefst de helft. Volgens Murphy heeft dat te maken met ons gedrag op sociale media. “Daar proberen we likes te krijgen door onszelf op een voetstuk te plaatsen. Die neiging hebben we verplaatst naar het normale leven.” Toch gelooft ze niet dat Facebook en Instagram de oorzaak vormen van het probleem. Luisteren zou al langer ondergewaardeerd zijn. Zo wijst ze erop dat het woord ‘luisteren’ niet voorkomt in het register van The SAGE Handbook of Interpersonal Communication en dat je op universiteiten debatclubs en speechcursussen, maar geen luisterlessen vindt. We zouden er nochtans baat bij hebben, want luisteren is niet zo makkelijk.
Ten eerste, zegt Murphy, komt dat door praktische redenen. “Er is permanent lawaai aanwezig. Van muziek en geluiden op straat, tot slechte akoestiek in restaurants en toetsenbordaanslagen van je collega.” Een andere oorzaak is neurologisch: “Luisteren neemt maar een fractie van je hersencapaciteit in beslag. Er is dus volop ruimte om af te dwalen”, legt ze uit. Dat zou vooral gebeuren bij mensen die we goed kennen, omdat we denken te weten wat ze gaan zeggen. “Dat heet closeness-communication bias: we denken onze vrienden en partners volledig te kennen, maar dat kàn niet omdat iedere persoon blijft veranderen”, verklaart Murphy.
Een andere hindernis is de angst voor stilte. Uit onderzoek blijkt die universeel te zijn, al kunnen mensen in Japan en Finland er beter mee omgaan dan wie in de Verenigde Staten of West-Europa leeft. Die angst zorgt ervoor dat we al gaan nadenken over onze reactie nog vooraleer iemand uitgesproken is. Daardoor missen we een groot deel van hun verhaal.
Zo luister je écht
Goed nieuws: je kan jezelf wel beter leren luisteren. “Het is een vaardigheid”, aldus Murphy, “Hoe meer je het doet, hoe beter je wordt.” Een eerste stap is om de afleidingen in je hoofd te erkennen en je aandacht terug te brengen naar je gesprekspartner. Daarnaast is het ook goed je af te vragen waarom mensen iets vertellen. “Let daarbij niet enkel op wat ze zeggen, maar ook hoe”, raadt Murphy aan. Als je collega vertelt dat die een etage lager gaat werken, bied hun dan niet meteen kartonnen dozen aan voor de verhuis, maar luister en kijk of die het met tegenzin of opluchting zegt.”
Verder pleit Murphy ook voor meer stiltes, die niet per se ongemakkelijk hoeven zijn. Je kan ze bijvoorbeeld aankondigen met een opmerking als ‘Daar moet ik even over nadenken’. “Zo laat je merken dat je recht wil doen aan wat de ander heeft gezegd”, legt ze uit. Een andere tip om toe te passen bij een gesprek met bekenden is om terug te komen op een vorige babbel. “Dat kan heel betekenisvol zijn voor de ander: ze weten dat ze de vorige keer gehoord en begrepen zijn.”
Ook wat je vragen betreft kan je altijd bijleren. “Ik probeer bijvoorbeeld te verwijzen naar kleine dingen, zoals juwelen. Die hebben bijna altijd een verhaal, en dat leidt dan weer naar een nieuw verhaal.” Verder zijn open vragen altijd een goed idee. “Vragen die beginnen met ‘Denk je niet dat…’ of die eindigen met ‘toch?’ zijn vaak verhulde verschuivingsreacties”, vindt Murphy. “Bovendien leveren ze onvolledige antwoorden op.”
Ten slotte loopt een face-to-facegesprek vlotter dan elkaar berichtjes sturen. Zonder lichaamstaal kan je namelijk al snel iets verkeerd begrijpen. “In coronatijden is elkaar bellen nog steeds een beter idee”, zegt Murphy. “Je mist wel lichaamstaal, maar hoort nog steeds veranderingen in toonhoogte en pauzes. Dat is belangrijk.”
