De Amerikaanse rapper Azealia Banks heeft gezworen dat ze nooit nog zal optreden in Australië. Dat kondigde ze aan via Instagram. Ze zegde haar show in Brisbane dinsdagavond last minute af en raasde door over hoe miserabel Australië haar maakt. Ze noemt daar optreden de «meest racistische, meest ontmoedigende ervaring van haar f****** leven.»
Azealia Banks was gepland voor drie Australische concerten: Sydney, Brisbane en Melbourne. Alle concerten startten deze week al op een valse noot, want de 212-rapper moest alle concerten met een week uitstellen vanwege visaproblemen. Sommige concerten werden paar uren voordien afgezegd.
«Andere cultuur»
Dinsdag kwam het nog tot een dieptepunt, toen ze eveneens last minute het concert in Brisbane annuleerde vanwege haar slechte ervaringen met de stad. «Het spijt me zo erg – eigenlijk spijt het me niet – maar luister: de laatste keer toen ik in Brisbane was, gooiden jullie shit op het podium en raakten jullie me nét niet met een fles frisdrank in mijn gezicht», zegt Banks in een video die inmiddels verwijderd is. «Dat was de meest racistische, ontmoedigende ervaring uit heel mijn f****** leven.»
«In Sydney en Melbourne wil ik echt nog spelen. Maar jullie hebben echt een compleet andere cultuur hier», gaat ze verder. «Ik ben te ver weg van huis… Ik ben een prachtige zwarte vrouw en ik ga niet voor een of ander publiek van witte mensen gaan staan die shit naar me gooien. Ik heb daar helemaal geen spijt van. Helemaal niet», sluit de popster haar betoog af. «Take the L and smoke it.»
Gecanceld… of niet?
Enkele uren later liet Banks in een nieuwe video weten dat het optreden alsnog zou doorgaan, met extra veiligheidsmaatregelen. Alles dat als een projectiel gezien zou kunnen worden, moest in de locker. «Geen sleutels, geen muntjes, geen haarborstels, geen vapes, geen aanstekers, geen drankjes op de dansvloer. Het moment dat er iets stoms gebeurt, ga ik weg.»
«Dit is mijn allerlaatste tournee in Australië», besluit ze. «Deze plek maakt me extreem miserabel. Ik ben te zwart en mooi hiervoor.»
Uiteindelijk lieten de organisatoren tot slot alsnog weten dat het concert in Brisbane niet doorging «vanwege onvoorziene omstandigheden.»
De Britse actrice Cara Delevingne geeft toe dat ze meer plezier onder de lakens beleeft met een vrouw dan met een man. «Vrouwen weten van elkaar hoe de knopjes bediend moeten worden», legt ze uit.
Hoewel Cara Delevingne al in bed gedoken is met zowel mannen als vrouwen, heeft ze een grote voorkeur om seks te hebben met het sterke geslacht. Dat onthult ze naar aanleiding van haar documentairereeks ‘Planet Sex’, waarin ze op zoek gaat naar antwoorden over seks en seksuele identiteit. «Mensen denken dat ik lesbisch ben, maar dat is niet zo. Ik val ook op mannen en heb seks met hen. Maar ik word dus ook verliefd op vrouwen en op mensen die zijn zoals ik. Ik ben niet hetero, ik ben niet lesbisch, ik ben niet bi of zelfs niet panseksueel. Ik ben ‘queer’. Ik wil mezelf niet in een hokje plaatsen. Ik kan verliefd worden op om het even welke mens op deze planeet», lezen we in TV Familie.
Knopjes bedienen
In de documentaire deed het 30-jarige model onderzoek naar het orgasme. «Daaruit blijkt dat 95% van de mannen tijdens heteroseks een climax bereikt. Voor vrouwen is dat maar 65%. Het is simpel: mannen schieten tekort in het plezieren van vrouwen. Ja, voor de voortplanting zijn mannen en vrouwen perfect op elkaar afgestemd. Maar als het op plezier aankomt, ben je als vrouw beter af met een andere vrouw. Mannen beschikken niet over de kennis en middelen om succesvol te zijn. Vrouwen weten van elkaar hoe de knopjes bediend moeten worden», klinkt het.
Garantie op orgasme
En dat kan ze zelf beamen. «Ik ga naar bed met mannen, maar doe dat liever met vrouwen. Omdat het fijner is. Ik wil niet in detail treden, maar als ik met een vrouw seks heb, wéét ik dat we op het einde allebei voldaan zullen zijn», besluit ze.
Mocht het van Kate Winslet afhangen, dan zou de iconische naaktscène in ‘Titanic’ het nooit gehaald hebben. Ze betreurt immers dat ze uit de kleren is gegaan. «Had ik maar ‘nee’ gezegd», zucht ze.
Wie ‘Titanic’ ooit gezien heeft, herinnert zich maar al te goed de scène waarin Jack (Leonardo DiCaprio) een naakte Rose (Kate Winslet) tekent. Dat is inmiddels zo’n 25 jaar geleden en hoewel tijd heelt, voelt de Britse actrice zich er nog steeds niet helemaal goed bij. «Die scène had zo niet gefilmd moeten worden. Ik werd frontaal in beeld gebracht terwijl ik enkel een halsketting droeg. Maar ik was jong. Het was mijn eerste grote rol. Ik durfde dus geen bezwaar te maken. Maar heel die dag heb ik bij mezelf gedacht: ‘Had ik maar ‘nee’ gezegd…», lezen we in TV Familie.
Attractie van de dag
De nu 47-jarige actrice herinnert zich hoe de ganse crew meekeek. «Ik was de attractie van de dag. Want net dan moest iedereen ‘toevallig’ in de filmstudio zijn. Ook filmbazen die we de rest van de opnameperiode nooit zagen. Maar ze wilden wel komen kijken naar die jonge naakte actrice. Ik voelde me zo klein… Het was de meest vernederende ervaring uit mijn leven», besluit ze.
De bewuste scène kan je hieronder bekijken vanaf 1:04.
Cameron Vandenbroucke heeft een prachtige foto gedeeld waarop haar zwangerschapsbuik goed te zien is. «Oooh, het begint stilaan te korten, hé», klinkt het in de reacties.
«Nog 8 weken te gaan», schrijft Cameron Vandenbroucke enthousiast bij een artistieke foto van zichzelf en haar bolle buik. Inderdaad, want haar zoontje – en dat van wielrenner Tim Merlier – is uitgerekend voor februari 2023.
Laatste loodjes
In de reacties wordt de 23-jarige dochter van wielerlegende Frank Vandenbroucke overladen met complimenten. «Geweldig, je bent mooi zwanger! Geniet er nog van», «Prachtig, jullie zullen superouders zijn voor dat ventje», «Oooh, het begint stilaan te korten, hé! Mooie foto», en «Geniet van de laatste ‘buik’-momentjes», wordt er gereageerd.
Als Heidi Klum ergens de revue moet passeren, dan doet ze dat vaak in een opvallende outfit.
Dat was ook maandagavond op de Amerikaanse première van ‘Avatar: The Way of Water’ niet anders. Daar zagen aanwezigen het 49-jarige model én tv-presentatrice verschijnen in een doorschijnende jurk.
Opvallende benen
Verder vallen ook Heidi’s lange benen op. Die heeft ze een tijd terug zelfs laten verzekeren voor (omgerekend) zo’n 1.9 miljoen euro. Heidi deelt nu zelf een foto van de bewuste avond. “Avatar is buitenaards goed. En dat geldt ook voor mijn jurk”, klinkt ze lovend. Hoog tijd, denken we dan, om zelf eens een kijkje te nemen.
Waarom zijn paaldansers en paaldanseressen vaak eerder schaars gekleed? Da’s een vraag die een dame op TikTok wel vaker krijgt. “Aan mijn mede-paaldanseressen: hoe vaak krijgen jullie deze vraag?”, lezen we onder haar video.
Weinig tot geen grip
In het filmpje zien we hoe de paaldanseres enkele ‘moves’ toont. Telkens een keer mét volledige outfit aan en een keer gekleed zoals we dat wel vaker gewend zijn van een paaldanseres. Het resultaat is… duidelijk. In volledige outfit heeft ze maar weinig tot geen grip bij bepaalde handelingen. Met iets meer blote huid weet ze het glijden tegen te gaan. Da’s duidelijk! Kijk maar…
In een jaar tijd is een doorsnee eengezinswoning bouwen 37.000 euro duurder geworden, zo berekende Bouwunie volgens Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen en het Belang van Limburg woensdag. En er staan nog prijsstijgingen aan te komen, klinkt het bij de architecten.
«In december 2021 kostte de bouw van een eengezinswoning gemiddeld 270.000 euro. Wil je vandaag diezelfde woning met dezelfde materialen bouwen, dan betaal je 307.000 euro», zegt Jean-Pierre Waeytens, gedelegeerd bestuurder bij Bouwunie. Hij ziet de kostprijs van nieuwbouw zo met een kleine 14 % stijgen.
Architect Vincent Van Den Broecke vreest dat het daar niet bij zal blijven: «Vanaf 1 januari 2023 wordt het materiaal nog eens tot 30 % duurder.» De reden daartoe hoeft niet te verbazen: stijgende energieprijzen en hoge loonkosten zijn de boosdoeners.
Anders wonen, anders bouwen
Volgens Van Den Broecke is er maar één oplossing om nieuwbouw betaalbaar te houden voor kandidaat-bouwers. «We moeten op een andere manier gaan bouwen, compacter gaan wonen en afstappen van materialen waarvan de productie te veel energie vergt», zegt hij.
Voor ‘Le Otto Montagne (zeg maar ‘De Acht Bergen’), zijn eerste film in het Italiaans, besloot regisseur Felix Van Groeningen (‘The Broken Circle Breakdown’) om zijn partner Charlotte Vandermeersch uit te nodigen achter de camera. Dat bleek een prima idee, want de film ging op het festival van Cannes aan de haal met de Prix du Jury!
‘De Acht Bergen’ is een verhaal over vriendschap met dezelfde kracht als een liefdesverhaal. Mag ik het zo samenvatten?
Felix Van Groeningen: «Precies, en we hebben het eerder over de verstandhouding dan over de meningsverschillen, wat je niet zo vaak ziet in een film. Wat niet wil zeggen dat er niets gebeurt natuurlijk! ( lacht) Zonder het einde te verklappen: het probleem tussen de hoofdpersonages, Pietro en Bruno, is geen ruzie maar het langzame besef dat je soms moeilijk een ingebakken karaktertrek van een vriend kunt aanvaarden. Ik heb het zelf ook al meegemaakt, en ik vond het verschrikkelijk. Je hebt iemand doodgraag, en plots kom je op een punt dat je elkaar niet meer begrijpt. Je zit niet meer op dezelfde golflengte. Eerst wil je het niet aanvaarden, maar het kan ook mooi zijn om het onder ogen te zien.»
De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Paolo Cognetti. Welke thema’s spraken jullie het meest aan?
Charlotte Vandermeersch : «We kunnen er uren over praten want het is een heel rijk verhaal. Er is de platonische liefde tussen de twee hoofdfiguren. Wat mag je verwachten of zelfs eisen van een vriend? Een vriendschap omvat tenslotte minder verplichtingen dan een liefdesrelatie. Als je beste vriend beslist om naar de andere kant van de planeet te verhuizen, heb je niet het recht om nee te zeggen. Nochtans doet het evenveel pijn. Daarnaast gaat het over de band tussen vader en zoon. Dat thema is heel belangrijk in de films van Felix en ook in mijn leven. Er is bovendien het idee dat je mensen vrijheid moet gunnen om beter van ze te houden, ook als je daar bang van wordt. Tot slot staat het verhaal stil bij het lot. Volg je dat? Bepaal je het zelf? Is de sleutel niet om eerst te aanvaarden waar je vandaan komt?»
Wie heeft het boek eerst gelezen?
Charlotte: «Felix!»
Felix: «Iemand zei me dat ik het moest verfilmen, en omdat Charlotte en ik een project zochten om samen te schrijven, zijn we ervoor gegaan. Dat was tijdens de eerste lockdown in 2020, en het moet gezegd dat onze relatie zwaar onder spanning heeft gestaan nadat we de eerste versie van het scenario geschreven hadden. Maar we hebben het overleefd, en het vreemde voordeel van het hele verhaal is dat we ons nooit zo hecht verbonden hebben gevoeld in de 15 jaar dat we samen zijn.»
De film is gedraaid in het Italiaans. Was het ooit een idee om het in het Nederlands te doen?
Charlotte: «Dat is nooit in ons opgekomen, nee. De producenten die contact opgenomen hebben met Felix wilden het eerst in het Engels proberen met een Amerikaanse setting, maar wij wilden de authenticiteit van het boek respecteren. Er zit een puurheid in het verhaal dat nergens anders beter past dan in de Italiaanse Alpen. Met als gevolg dat we plots Italiaans moesten leren! ( lacht) We zijn met een taalcursus begonnen toen we het scenario schreven.»
Felix: «Charlotte praat beter Italiaans dan ik.»
Charlotte: «Ja, maar je begrijpt alles. Je voelde je op je gemak, net als ik. Er ging in wezen een nieuwe wereld voor ons open, en ik denk dat onze nieuwsgierigheid en onze verwondering de film beter gemaakt hebben.»
Een van de hoofdpersonage praat dialect. Hoe hebben jullie met de Italiaanse acteurs gewerkt?
Felix: «Van bij de audities voelden we al of het juist zat af niet, ook als we niks van de tekst begrepen.»
Charlotte: «We hebben er wel hard aan gewerkt. We hebben de acteurs, allebei Italianen, uitgelegd dat ze heel goed moesten letten op de accenten en de woordkeuze. In Italië weten de mensen blijkbaar meteen waar je vandaan komt zodra je je mond opent. In het Vlaams is het ook zo, dus we wisten dat het een grote impact zou hebben op de film. Paolo Cognetti heeft ons ook geholpen door de dialogen te herlezen.»
Felix: «Italiaanse journalisten zeggen ons dat ze totaal niet het gevoel hebben dat de regisseurs buitenlanders waren. Dat vind ik nog het grootste compliment.»
De Acht Bergen ***
Heb jij nog contact met je jeugdvrienden? Voor Pietro is vakantie in de bergen altijd een blij weerzien met zijn beste vriend Bruno. Hun band is sterk maar ongewoon, want Pietro komt uit Milaan en is eerder burgerlijk, terwijl plattelandsjongen Bruno van plan is om van school te gaan om zijn gezin te onderhouden. De twee vrienden verschillen als dag en nacht, en het leven lijkt vastbesloten om hen daar voortdurend aan te herinneren. ‘De Acht Bergen’ was na ‘Close’ en ‘Tori et Lokita’ de derde film die dit jaar op het festival van Cannes in de prijzen viel. En ook deze gaat zowaar over een hechte vriendschap, een cruciale relatie die je ogen opent en je wereld groter maakt. Tot je sociale afkomst roet in het eten gooit en je alles als een boemerang in het gezicht krijgt. ‘De Acht Bergen’ is een vriendschapssaga die 20 jaar overspant en melancholische zielen zal doen smelten. Minder romantische kijkers zullen dan weer bij momenten geeuwen bij de (lange) bespiegelingen van een botte man en een volwassene die denkt dat hij een tiener is. Het neemt niet weg dat de prachtige beelden van de Alpen op zich een ticketje waard zijn.
‘Valse kroniek van een handvol waarheden’. De ondertitel van ‘Bardo’ zegt veel over wat de film te bieden heeft. De Mexicaanse regisseur Alejandro González kleurt hiermee gretig buiten de lijntjes van de klassieke cinema. Maar wat verwacht je ook van iemand die zowel ‘Babel’, ‘Birdman’ als ‘The Revenant’ op zijn cv heeft?
Je bent 5 jaar geleden al ideeën beginnen te verzamelen voor ‘Bardo’. Weet je nog wat je eerste vondst was?
Alejandro González Iñárritu : «Een schaduw die probeert te vliegen, het beeld waarmee ik de film ook begin. Het is een terugkerende droom van mij. Hij geeft me altijd tegelijk een plezierig en angstig gevoel, want ik heb de indruk dat ik heel dicht tegen de grond vlieg en bij de minste fout te pletter zal storten.»
De dood is een belangrijk thema in de film. Ben je er veel mee bezig?
«Ik word binnenkort 60, en dan denk je er automatisch vaker aan. Het is zeker een van de redenen waarom ik een film wou maken die meer naar binnen keek. Ik wil mijn dood graag bewust beleven. Dat is belangrijk. Ik heb altijd geprobeerd om aanwezig te zijn in mijn leven, en ik heb spijt van de momenten waarop het me niet is gelukt. We hebben sowieso de gewoonte om half dromend rond te lopen, met onze gedachten in de toekomst of in het verleden.»
‘Bardo’ gaat ook over wat je gebruikt om je identiteit te bouwen. Wat vind je zelf het meest waardevol?
«Heel simpel: mijn familie. Zowel mijn eigen gezin als mijn voorouders. Mijn stam, als het ware. Dat is uiteindelijk het enige wat echt telt. Nationalisme, religie, dat zijn allemaal verzinsels, verhaaltjes waarmee we onszelf een illusie van belang en macht aanmeten. Maar we weten dat het leugens zijn.»
Bardo ***
Laten we wel wezen: het is duidelijk niet de bedoeling dat je ‘Bardo’ echt snapt. Dit is cinema uit het onderbewuste, een dwaaltocht van regisseur Alejandro González Iñárritu door zijn eigen herinneringen, fantasie, hallucinaties en dromen, gefilterd door een fictief hoofdpersonage. Noem het een trip zonder paddo’s of pillen, even bevreemdend en bizar maar ook even uniek en bijzonder. ‘Bardo’ is een wereld die je probleemloos verschillende keren, of in meerdere happen, kunt proeven. Niet alle ingrediënten die Iñárritu in zijn Mexicaans menu mengt, zijn even geslaagd. Maar je schuift niettemin met plezier aan voor een tweede portie.
‘Bardo’ is vanaf vrijdag 16 december te zien op Netflix.
Een Amerikaanse voormalige studente steekt in een TikTok-video de draak met de universiteit waar ze gestudeerd heeft. Die was immers opvallend conservatief als het op kledingvoorschriften aankwam…
De vrouw – ene Anna – is intussen afgestudeerd, maar ging enkele jaren geleden naar een katholieke universiteit in Florida. Op een bepaald moment werd ze door een medewerker benaderd. Die maakte haar duidelijk dat haar outfit ‘ongepast’ was. «Ik zag je outfit en ik vind hem heel mooi. Je toont echter een beetje decolleté en jammer genoeg is dat in strijd met het schoolbeleid. Ik moet je vragen om je in je kamer om te kleden», zo herinnert ze zich in een video op TikTok. Ze moest ook haar gegevens tonen zodat het schoolbestuur ingelicht kon worden van het ‘incident’.
Verontwaardiging
In de video speelt ze het tafereel op een spottende en hilarische wijze na terwijl ze de bewuste outfit draagt. De beelden werden al meer dan 1 miljoen keer bekeken. Haar volgers zijn al even verontwaardigd als haar. «Ik zou simpelweg niet meer naar die universiteit gaan», «Ik lag strijk op het einde! Bij ons kwam het ook zover dat we zelfs geen legging meer mochten dragen, maar uiteindelijk werd die regel afgeschaft», en «Een dresscode in de universiteit?! Ik ben ook gelovig, maar een school hoeft mij niet te zeggen wat ik wel of niet moet aandoen», klinkt het in de reacties.
