De afgelopen decennia in onze gemiddelde levensverwachting er stevig op vooruitgegaan: werd de doorsnee Belg in 1960 nog maar 70, was dat in 2018 al bijna 82 jaar. Onze maximaal bereikbare leeftijd lijkt daarentegen niet te stijgen: het record van de oudste mens ter wereld staat nog steeds op naam van de Franse Jeanne Calment, die in 1997 op 122-jarige leeftijd stierf. Wetenschappers hebben nu mogelijk achterhaald hoe dat komt.
Volgens het onderzoeksteam van Gero, een biotechnologisch bedrijf uit Singapore, en het Roswell Park Comprehensive Cancer Center wordt de levensduur van een mens bepaald door twee factoren. Ten eerste is er de biologische leeftijd, bepaald door factoren als stress, levensstijl en chronische ziekten. Ten tweede bestaat er iets als de veerkracht van je lichaam, dit wil zeggen hoe snel je lichaam herstelt van een stressor. Wanneer we ouder worden, vermindert die veerkracht en verlengt de tijd die we nodig hebben om ergens van te herstellen – zelfs bij mensen die verder compleet gezond zijn. Uiteindelijk verdwijnt de veerkracht van ons lichaam gewoon helemaal. Dat gebeurt ergens rond de leeftijd van 120 tot 150 jaar, aldus het onderzoek, dat gebruik maakte van medische data van Amerikaanse en Britse vrijwilligers.
Baanbrekend
Wanneer iemands mogelijkheid om te herstellen van een stressor verdwijnt, is voortleven dus ook onmogelijk. «Naarmate we ouder worden, is er meer en meer tijd nodig om te herstellen na een stressor. Gemiddeld gaan we dus steeds verder weg van de optimale fysiologische toestand», verklaarde Timothy V. Pyrkov, auteur van de studie.
Volgens professor Andrei Gudkov van het Roswell Park Comprehensive Cancer Center zijn de bevindingen van het onderzoek baanbrekend. «Het verklaart waarom zelfs de meeste effectieve preventie en behandeling van leeftijdsgerelateerde ziekten alleen de gemiddelde, maar niet de maximale levensduur kunnen verbeteren. Tenzij er echte antiverouderingsbehandelingen worden ontwikkeld», klinkt het. Het verouderingsmodel van de nieuwe studie, gepubliceerd in Nature Communications, zou bij onderzoek naar die laatste van nut kunnen zijn.
Foto: Unsplash
