Dat Kathleen Aerts meer dan één talent heeft, wisten we al langer dan vandaag. Maar nu heeft ze er nog een VAARdigheid bij…
Uiteraard kennen we Kathleen Aerts vooral van K3, toen ze van 1998 tot en met 2009 de pannen van het dak zong naast Karen Damen en Kristel Verbeke. Maar sinds 2015 woont ze met haar man Steven en hun twee kinderen in de Zuid-Afrikaanse stad Paarl, waar ze een reisbureau uitbaat.
Kapitein Kathleen
Sinds vandaag moeten we echter ‘kapitein Kathleen’ zeggen, want de 44-jarige blondine heeft haar vaarbewijs gehaald. «Groot nieuws: vanaf nu is het kapitein Kathleen! Net skipper licence gehaald met 88% op het theorie-examen. Ga je mee, we varen op de zee. Dank u, Steven, om mij steeds weer uit te dagen», glundert ze op Instagram.
Felicitaties
Haar volgers zijn uiteraard erg blij voor haar en feliciteren haar massaal. «Wow proficiat!», «Mag ik mee varen?», «Dikke proficiat, kapitein», en «Topper», is de algemene teneur.
Amsterdam lanceert online een advertentiecampagne om jonge Britse toeristen die te hard uit de bol gaan, af te raden de stad te bezoeken. De stad viseert jonge Britten tussen 18 en 35 jaar oud die de boel op stelten zetten en over wie lokale bewoners hun beklag doen.
De advertenties onder het motto «Stay Away» waarschuwen op het internet voor de gevolgen van buitensporig alcohol- en drugsgebruik en zullen op zoektermen gericht zijn zoals «bachelor party Amsterdam» (vrijgezellenfeest Amsterdam), «cheap hotel Amsterdam» (goedkoop hotel Amsterdam) of «pub crawl Amsterdam» (kroegentocht Amsterdam).» De boodschappen beschrijven de risico’s op boetes, arrestatie, ziekenhuisopname en de gezondheidsrisico’s.
Uitbreiding
De stad is van plan de campagne eventueel uit te breiden naar toeristen van andere Europese landen die naar Amsterdam willen afzakken om te fuiven. De advertenties kaderen in inspanningen om de negatieve impact van het massatoerisme tegen te gaan.
Toeristen blijven welkom
«Bezoekers blijven welkom, maar niet als ze zich misdragen en de orde verstoren. Dan zeggen we als stad: liever niet, blijf weg», aldus schepen Sofyan Mbarki.
Met ‘To the stars’ heeft Tsar B, geboren als Justine Bourgeus, haar tweede studioalbum te water gelaten. De 28-jarige muzikant, producer en componist lijkt wel vijf levens in één te leiden: vorig jaar wekte ze een van de legendarische kookboeken van Salvador Dalí tot leven in de concertfilm ‘Les Diners de Gala’, en als ze niet sleutelt aan een soundtrack voor een film of serie duikt ze op in een docureeks (‘She’s Lost in Music’), verdwijnt ze in een boek of droomt ze weg over het heelal. In ‘To the stars’ smelten clubmuziek, moderne pop en klassieke muziek samen met Bourgeus’ fascinatie voor het onmetelijke firmament boven onze hoofden.
Dag Justine. Ben je altijd al gefascineerd geweest door het heelal?
Justine Bourgeus: «Vroeger, als prille puber, joeg het concept ‘ruimte’ mij angst aan. Het idee dat we zó nietig zijn in een oneindig groot heelal vond ik beangstigend. Nu vind ik het net leuk om daarover na te denken. Die nietigheid betekent iets voor mij. Van zodra je beseft hoe klein we zijn en dat omarmt, zal je beseffen dat de essentie van het leven – en dit gaat zo hippie klinken – zit in elkaar liefhebben en zich amuseren. Het inzicht dat we mieren zijn in een mierennest, en mieren alleen maar overleven omdat ze samenwerken: dat heeft mij de laatste jaren rust gegeven.»
«Wat de plaat betreft vond ik het heel charmant dat Dirk Frimout exact dertig jaar geleden in space is geweest. Het leek me leuk om die mijlpaal nog eens op te rakelen voor zij die toen nog niet geboren waren – mezelf incluis.»
Hoe is dat inzicht over de nietigheid van de mens gegroeid?
«Pas de laatste jaren heb ik echt de kans gehad om veel na te denken. Ik kon me volledig smijten op mijn kunst, en dat ging gepaard met veel zelfreflectie en zelfrelativering. Dat gaat dan weer hand in hand met dat gevoel van nietigheid. Het stelt mij gerust in plaats van angstig.»
«Aan de hand van mijn teksten, die ik bijna onbewust zing, kwam ik te weten wat ik in mijn onderbewustzijn allemaal voel en denk. Want eigenlijk is wie je dénkt dat je bent maar het topje van de ijsberg. Alles onder de waterlijn is je onderbewustzijn. Vaak heb je niet door wat je écht zelf wilt en voelt.»
Wat heb je ontdekt over jezelf?
«Dat ik een grote emotionele kant heb, die me voordien onbekend was. Vroeger sluimerde er veel rage in mij, zoals je kan horen op mijn vorige plaat. Ik klonk jeugdig, vol sturm und drang, maar mijn muziek was ook donker. Misschien was ik zo boos omdat ik de dingen toen nog niet kon plaatsen. Pas door te reflecteren en filosoferen heb ik die boosheid een plaats kunnen geven.»
Had je het gevoel dat je voordien in een bubbel leefde?
«Achteraf gezien leefde ik tot mijn 24ste een gelukkig leven, maar op de verkeerde plek en met het verkeerde lief. Ik kwam niet tot volledige creatieve ontplooiing, en ik had geen benul. Vanaf mijn zestiende zat ik in een relatie; ik had nooit geleerd om zelfstandig te zijn en mijn plan te trekken. Totdat ik besloot om mijn schade in te halen: ik begon als een bezetene te lezen en wou veel nieuwe mensen ontmoeten. In die periode ben ik in sneltempo matuur geworden. Dat ging hand in hand met veel feesten – ik noem het ‘constructief feesten’ (lachje). Er is enorm veel excitement en nightlife in mijn leven geslopen tijdens het maken van deze plaat.»
Je wil met ‘To the stars’ naar eigen zeggen ‘nieuwe ruimtes verkennen’. Welke ruimtes zijn dat?
«Opgewektere ruimtes, met veel meer liefde in. Ook veel tranen, maar da’s een groot deel van mijn leven. Ik kan om heel veel wenen. Het leven is zó fragiel en zit zodanig vol met schone en slechte dingen. Maar soms voel je in de slechte dingen wat je juist niét moet hebben.»
Het nieuwe album is een kruisbestuiving tussen dance en klassieke muziek. Je klassieke roots lijken meer dan ooit tot uiting te komen.
«Absoluut. Hoewel ik tijdens het schrijven geen theorie gebruik; ik denk nooit na over noten of toonaarden. Maar er zit wel een manier van denken ingebakken, waardoor sommige klassieke akkoordprogressies in mijn muziek sluipen. Ik denk ook heel melodisch. Er zit bijvoorbeeld veel van dat dramatische zoals in de renaissance en barok – voor mij de meest interessante periodes in de klassieke muziek – in mijn werk verweven.»
«Aan het prille begin van Tsar B had ik mijn viool aan de kant geschoven, maar in de coronaperiode kwam ik tot de vaststelling dat dat instrument eigenlijk een verlengstuk van mijn lijf is. Het is een automatisme; het kan mij dingen vertellen die mijn bewustzijn overslaan en rechtstreeks naar mijn hand lopen.»
Volgens jouw vriend leef je twee keer zo snel als normale mensen. Omdat je ongeduldig bent, of gewoon omdat je het heel druk hebt?
«Vooral ongeduldig. Het is een soort onrust. Ik schrijf bijvoorbeeld dubbel zo snel als de gemiddelde mens. Niet per se mooi, het zijn meer krabbels. Ik kan het alfabet typen op drie seconden – een leuke party trick, trouwens. Ik wandel iedereen snel voorbij op straat en praat vaak te snel, omdat ik tien dingen tegelijk wil zeggen. Het is ook een vorm van enthousiasme; ik wil snel dingen ontdekken, omdat het niet anders kan. Maar ik gebruik dat in mijn voordeel: soms doe ik dingen op zo’n korte tijd, dat ik er zelf van verschiet. Daarna ben ik wel bekaf en moet ik een dutje doen.»
Misschien ben je zo ongeduldig omdat het leven te kort is?
«Dat vind ik niet. Misschien net omdat ik het zo snel beleef. Ik heb soms het gevoel dat ik op één dag twee dagen heb meegemaakt. Er zijn nog duizend-en-één dingen die ik wil doen, maar anderzijds denk ik: ik heb nog zoveel tijd. Tegelijk vind ik het zot dat ik nog altijd geen dertig ben. Het voelt alsof ik nu al tien jaar op tram drie aan het wachten ben. Waarschijnlijk zal ik op een bepaald moment in mijn leven tot de constatatie komen dat het tóch snel gegaan is.»
Je schrijft heel wat soundtracks voor tv-series: wat is volgens jou het geheim van een goede soundtrack?
«Een soundtrack moet kriebels in de buik geven. Er moet iets raars aan zijn, een hoek af, waardoor de muziek blijft hangen in het onderbewustzijn. Hij moet rauw zijn en een angel hebben. Hij mag zeker niet cliché zijn, maar moet een beetje schuren. Zoals een goede parfum: daar zit ook altijd iets in dat mega stinkt.»
Tot slot: je bent op VRT MAX naast Sylvie Kreusch en Meskerem Mees te zien in de docuserie ‘She’s Lost in Music’, waarin jonge vrouwelijke muzikanten in de schijnwerpers worden gezet. Is de muzieksector nog steeds een mannenbastion?
«Ik heb het gevoel dat we op dat vlak heel goed bezig zijn. Er is een tegenstroom op gang gekomen, vrouwen die heel hard gewerkt hebben om de scheve verhoudingen recht te trekken. Ook op het vlak van respect en erkenning is er al veel veranderd tegenover vroeger. Maar we zijn er nog niet.»
‘To the stars’ is uitgebracht in eigen beheer. Tsar B stelt haar nieuwe plaat voor op 1 april in de Ancienne Belgique in Brussel in het kader van het Listen Festival, op 8 april op Push The Button in Oostende en op 3 mei in VIERNULVIER in Gent. Op 13 juli kan je haar in actie zien op Dour.
Opvallend momentje tijdens de Nederlandse versie van ‘First Dates’. Een man vuurde al meteen een wel héél persoonlijke vraag af op zijn date. In de reacties wordt verdeeld gereageerd.
De eerste date is altijd een beetje aftasten. Voorzichtig, weliswaar. En dat laatste sloeg een Nederlandse man in de wind tijdens zijn kennismaking met een vrouw in ‘First Dates’. Toen hij vroeg naar haar (vorige) werk, antwoordde ze dat ze een schoonheidsspecialiste is en als ‘waxer’ gewerkt heeft. «Dus jij bent helemaal glad?», vroeg de man zonder omweg. De ongemakkelijke lach van de vrouw verraadde dat de vraag niet helemaal gepast was. «Ik wist niet of daar een haartje op zat of niet, dus daarom stelde ik die vraag maar», verantwoordde de man zijn ‘actie’. «Nou, eet smakelijk», was het gevolg van beide kanten.
Gemengde reacties
Het fragment werd gedeeld op Instagram, waar het voor gemengde reacties zorgt. «Hahaha, oh mijn God, nee!», «Dat kwam er heel snel uit! Had ie niet over nagedacht, denk ik», «Waarom denken mannen dat altijd als je waxer bent?!», en «Gadver…», klinkt het bij de verbaasde kijkers. Anderen zien er totaal geen graten in. «Gewoon een normale vraag toch?», en «Dit soort gasten zijn juist top! Je kan maar beter je hart op je tong hebben liggen met een beetje humor dan al die droogstoppels met een te groot ego!», lezen we ook.
De Amerikaanse filmregisseur Quentin Tarantino is van plan om de tiende film, de laatste van zijn carrière, «in de herfst» op te nemen. Dat zei hij woensdag tijdens een interview in Parijs.
De regisseur van ‘Pulp Fiction’, ‘Kill Bill’ en ‘Inglorious Bastards’ verklaarde «dat het script klaar is voor wat mijn laatste film zal zijn». «Ik denk dat ik hem waarschijnlijk in de herfst zal opnemen», voegde hij eraan toe.
De film, getiteld ‘The Movie Critic’, zal zich afspelen in 1977. Die gaat volgens Tarantino, in tegenstellling tot wat sommige media beweren, niet over een filmcriticus en is geen biopic van Pauline Kael, de New Yorkse criticus die in 2001 overleed.
De 60-jarige Tarantino staat bekend om zijn cinefiele verwijzingen. In zijn laatste film ‘Once Upon a Time in Hollywood’ bracht hij al een eerbetoon aan de Amerikaanse cinema van eind jaren zestig en begin jaren zeventig. De regisseur heeft herhaaldelijk gezegd dat hij zijn carrière zou beëindigen zodra hij tien films heeft gemaakt.
Junior Planckaert en zijn vriendin Pauline praten in een interview openhartig over hun relatie, ook over de kleine kantjes. Zo steekt jaloezie nu en dan wel eens de kop op. «Mijn jaloezie leidt soms wel tot kleine discussies», geeft Pauline toe.
Junior Planckaert en Pauline De Vos vormen inmiddels een dik jaar een koppel. Het gaat nog steeds goed tussen hen, al merken ze af en toe dat hun jaloers kantje spelbreker durft te zijn, vooral Pauline dan. De 24-jarige brunette geeft toe dat ze soms op haar tanden moet bijten als er dames rond Junior hangen. «Toch wel, maar ik probeer dat los te laten, want uiteindelijk wordt niemand er beter van. Al is het niet makkelijk. Als er mooie meisjes rond Junior hangen, toon ik hem vaak mijn boze blik. Als mijn ogen kogels waren, dan was hij dood», knipoogt ze in Story.
Junior weet dat intussen en houdt daar dan ook rekening mee. «En dan stop ik er ook meteen mee. Niet dat ik een flirter ben die met alle vrouwen praat, maar als ze met mij op de foto willen, heb ik de gewoonte om hen vast te pakken. Ze moet daar echt niets meer achter zoeken», klinkt het.
Vertrouwen
Bij hem is de jaloezie eerder wat gaan liggen. «Ik was nogal jaloers, en mijn ex ook, waardoor we elkaar niet de vrijheid gaven waar we recht op hadden. Nu heb ik dat veel minder. Niet alleen omdat ik Pauline honderd procent kan vertrouwen, maar met ouder worden geloof ik ook meer in mezelf. Natuurlijk voel ik nog altijd iets als Pauline met andere mannen aan het babbelen is, maar ik ga niet meer piekeren of me daar druk in maken. Wat brengt het op? Ik ga me alleen maar slecht voelen. Al vind ik wel dat er in een relatie altijd een klein beetje jaloezie mag zijn, dat wakkert de liefde aan», verduidelijkt hij.
Langeafstandsrelatie
De 30-jarige zoon van voormalig wielrenner Eddy Planckaert zit vaak in Frankrijk voor het kasteel en in Wallonië, terwijl Pauline als hr-consulente werkt in Waregem. Dat zorgt ervoor dat ze elkaar weinig zien. «Ik ben nooit iets anders gewoon geweest. En ik vind dat ook niet slecht, want zo verlang je extra naar elkaar. Soms denk ik wel, zeker als ik alleen in de Ardennen zit, dat het toch leuk was geweest als Pauline erbij was. Maar aan de andere kant geniet ik er ook van om alleen te zijn. Ik heb daar ook echt nood aan», legt Junior uit. «We hebben een soort van langeafstandsrelatie en dat is voorlopig prima zo», vult Pauline aan. «Voor ons werkt het. Natuurlijk missen we elkaar soms in de week, maar we sturen regelmatig berichtjes. Bellen doen we niet vaak, want daar heeft Junior een hekel aan», klinkt het.
Samenwonen
Voor samenwonen is het nog iets te vroeg, maar dat is uiteindelijk wel de bedoeling. «Absoluut, maar we hebben daar nog geen datum op geplakt. Het zal alleszins geen vijf jaar meer duren, maar misschien toch nog één à twee jaar. Pauline en ik gaan onszelf alvast geen druk opleggen. Als we aanvoelen dat de tijd rijp is, zullen we die stap zetten», besluit Junior.
Lottie Moss, de zus van model Kate Moss, weet haar fans weer te verbazen.
Met zo’n 567.000 volgers op Instagram deelt Lottie geregeld nieuwe beelden. Dat was ook recent niet anders. Zo pakte ze uit met enkele selfies waarop ze halfnaakt poseert. “Ik deed mijn best om mijn borsten te bedekken 🤷♀️🤷♀️”, voegt ze zelf toe aan onderstaand album. En haar fans? Die reageren lovend.
“Sprakeloos!”
In geen tijd stromen de positieve reacties binnen. “Volgende keer minder je best doen”, klinkt het als antwoord op de tekst van Lottie. “Sprakeloos”, gaat het verder. “Leuk en mooi”, besluit een laatste volger nog. Hoog tijd, denken we dan, om een kijkje te nemen. En druk op het pijltje naar rechts om meer gelijkaardige foto’s te zien.
Op YouTube pakt Sarah Puttemans, die een relatie heeft met Viktor Verhulst, uit met een nieuwe vlog.
“Ik ga Vik zien. Het is echt al twintig dagen geleden dat ik hem gezien heb. Hij was in het buitenland voor zijn werk… Dat is wel heel gek, want we hebben nog nooit langer dan twintig dagen elkaar niet gezien. Dus ik ben heel erg blij dat ik hem straks ga zien”, laat Sarah weten in het begin van de video.
“Laat me niet vallen!”
Ongeveer in de helft van de video zien we hoe Sarah en Viktor genieten op skireis. Viktor skiet met zijn vriendin in zijn armen op de piste. “Ik vertrouw dit niet… De mensen zeggen ook dat we moeten opletten”, laat de dame weten. “Die mensen weten niet hoe goed ik kan skiën”, vult Viktor Verhulst droogjes aan. “Laat me niet vallen, he”, klinkt het later nog. Hoe dat afloopt, zie je op onderstaande beelden. Voor de gemakkelijkheid hebben we de video klaargezet bij het bewuste moment.
De grootste bedreiging voor de kwaliteit van het Vlaamse onderwijs is het lerarentekort. Dat stelt de Onderwijsinspectie in haar jaarverslag. «Het tekort neemt steeds grotere proporties aan en het einde is nog niet in zicht», stelt de inspectie vast. Dat lerarentekort stelt de inspectie wel in een moeilijke positie, omdat het haar taak is om de vinger op de wonde te leggen, maar tegelijk wil ze scholen niet afstraffen voor deze maatschappelijke problematiek.
De lat ligt, terecht, hoog in het onderwijs, zegt de inspectie, maar onder meer het lerarentekort plaatst scholen die hun opdracht naar best vermogen opnemen voor «bijkomende uitdagingen». Het gaat dan om de coronacrisis, maatschappelijke veranderingen, met een gewijzigde invulling van de job als leraar, en beleidsmatige veranderingen en vernieuwingen.
Grootste bedreiging
Maar het is het lerarentekort dat «ongetwijfeld dé grootste bedreiging is» voor de onderwijskwaliteit, klinkt het. Om aan kwaliteit te kunnen werken, moeten er in de eerste plaats leraren zijn. In het voorbije schooljaar kon de inspectie niet anders dan vaststellen dat die basisvoorwaarde vaak niet vervuld is. «De aanhoudende zoektocht (naar personeel, red.) gaat gepaard met leemtes in de schoolwerking en vergt veel energie van directies», is te lezen in het jaarverslag. «Bovendien creëert het nieuwe vormen van ongelijkheid tussen leerlingen, die niet allemaal een volwaardig onderwijsaanbod kunnen genieten.» Hoewel er mooie voorbeelden zijn van hoe scholen hier creatief mee omgaan en in de lerarenopleidingen het aantal inschrijvingen stijgt «is en blijft de situatie prangend».
Geen straf
Om scholen niet te straffen voor deze problematiek, maar tegelijk wel te benoemen welke elementen een bedreiging vormen voor de onderwijskwaliteit, koos de inspectie ervoor de impact van het tekort «niet doorslaggevend te laten wegen in het finale advies». Op systeemniveau werd de problematiek wel aangekaart: «de impact is onomstotelijk en zeer ingrijpend, zoals we dagelijks vaststellen op de klasvloer».
Vanuit de politiek ziet de Onderwijsinspectie verschillende initiatieven om de vele problemen aan te pakken, maar specifiek voor het tekort «blijkt de ambitie om tot een volwaardig loopbaanpact te komen een moeilijk haalbare kaart», en dat over verschillende legislaturen heen. «We kijken uit naar de resultaten van de lopende proeftuinen als een aanknopingspunt om in de toekomst versterkt op die uitdaging te blijven inzetten», besluit de inspectie.
Sommige dingen zijn niet bedoeld om van te dichtbij te zien. Je kent ongetwijfeld het oncomfortabele gevoel van iets te zien wat je niet hoorde te zien. Wel wij staan op het punt om iets aan dat lijstje toe te voegen en in één beweging de aardbei voor je te verpesten.
Een gebruiker op twitter vond het nodig om onze dag te verpesten en dus moeten we onze lezers er natuurlijk bij betrekken. We willen de verrassing niet verpesten maar je zal meer kleine insectjes zien in de video dan je zou willen.
Are you having a good day today?
I'm sorry for ruining it by posting this video of a strawberry under a microscope. pic.twitter.com/xQKSG04OYK
De video’s hierboven lijken soorten kleine mijten te tonen die op aardbeien en hun planten leven. Je hebt ze waarschijnlijk wel eens gegeten, en er zijn geen aanwijzingen dat ze schadelijk zijn voor de gezondheid.
Aardbeimijt
Eén soort mijt staat bekend als de aardbeimijt, omdat ze uitsluitend op aardbeiplanten leeft en eitjes legt langs de nerven van de bladeren. We hadden aan de hand van de naam ergens wel kunnen vermoeden dat dit beestje er iets mee te maken had. De spintmijt, die ook op andere planten kan leven, onttrekt graag voedingsstoffen aan de bladeren van planten dicht bij de grond, waardoor ze beschadigd raken en een bronzen tint krijgen.
Een aantal andere soorten wantsen die als ongedierte worden beschouwd, leven op verschillende delen van aardbeiplanten. Sommige grotere insecten, die in de VS zijn ingevoerd, leggen zelfs hun eieren in aardbeien, bosbessen en wijndruiven. Gevlekte drosophila’s komen in de aardbei uit voordat hun larven eruit kruipen.
