Stephanie Germino onderging een dubbele borstamputatie in de hoop borstkanker te voorkomen. Ze liet bewust geen borstreconstructie uitvoeren en voelt zich meer dan ooit goed in haar vel. «Ik vind het zo fijn dat ik nooit meer een beha hoef te dragen», vertelt ze.

Enkele jaren geleden werd er een BRCA1-genmutatie aangetroffen bij Stephanie Germino. Dat wil zeggen dat ze een ernstig verhoogd risico op borstkanker had, in haar geval zo’n 87% kans. De 29-jarige brunette uit Florida besloot om uit voorzorg een dubbele borstamputatie te ondergaan.

Borstimplantaatziekte

Hoewel haar familie en vrienden – en zelfs haar dokter – aanraadden om voor een borstreconstructie te gaan, weigerde ze dat. «Ik heb daar drie redenen voor. Ten eerste bestaat er zoiets als borstimplantaatziekte en ik ken meerdere mensen die daarmee te maken hebben gehad. Dat is een risico dat ik niet wil nemen. Ten tweede moeten de implantaten om de tien jaar onderhouden worden, een operatie waar ik tegenop kijk. En ten derde vind ik borstimplantaten niet mooi zonder het zachte borstweefsel», legt ze uit in Daily Star.

Geen beha’s meer

Ze is erg blij met haar beslissing, al is het nog een beetje aanpassen wanneer ze topless in het openbaar vertoeft. «Ik voel me nu beter in mijn lichaam dan vóór de operatie omdat ik nooit van mijn borsten gehouden heb. Ik word wel vaak aangestaard als ik zonder bovenstukje rondloop in het openbaar, maar nooit heeft iemand me op onbeleefde wijze aangesproken. Het is altijd positief. Ik vind het zo fijn dat ik nooit meer een beha hoef te dragen. Dat heeft iets», klinkt het.

Lotgenoten inspireren

Stephanie maakt er haar missie van om andere vrouwen die in dezelfde situatie zitten te inspireren, al krijgt ze online behoorlijk wat bagger over zich heen. Die laat ze echter niet aan haar hart komen. «Ik krijg heel wat haatreacties. Het is eng hoe onwetend en gemeen mensen kunnen zijn. Wat ze zoal gezegd hebben tegen mij: ‘Je bent zonder twijfel een man’, ‘Waar zijn je melkfabrieken heen?’, ‘Je gaat naar de hel’, ‘Geen enkele man wil je nog nadat je jezelf verminkt hebt’, en ‘Deze generatie is om zeep. Niemand wil dit zien’. (…) Mensen zeggen vaak dat ik dit voor de aandacht doe en dat klopt. Dat is mijn missie. Maar ik ben geen aandachtszoeker. Ik wil dat mensen mijn verhaal zien en anderen bewustmaken van deze ziekte. Jammer genoeg leven we in een maatschappij waarin de nadruk ligt op hoe mensen eruitzien. Ik wil dat vrouwen zichzelf accepteren, of dat nu met of zonder implantaten is», besluit ze.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://www.metrotime.be/nl/wtf/vrouw-laat-beide-borsten-wegnemen-maar-weigert-reconstructie-mensen-staren-me-aan-als-ik-topless-rondloop

In Nederland is het binnenkort verboden om een huisdier te houden dat aantoonbaar last heeft van een doorgefokt uiterlijk. Het gaat bijvoorbeeld om honden met een korte snuit, zoals de mopshond en de Franse bulldog, of katten met platte oren. Maar wat zijn de nadelen van deze ‘doorgefokte’ dieren? En waarom zouden we ze verbieden?

De Nederlandse minister van Landbouw en Natuur, Piet Adema, heeft aangekondigd dat hij aan een lijst werkt met kenmerken waar dieren last van kunnen hebben. Die worden dan verder aan banden gelegd.

Lijst zal nog uitbreiden

Aanvankelijk gaat het alleen om honden die bijvoorbeeld een korte snuit hebben en «happend naar adem door het leven gaan» en katten, bijvoorbeeld met vouwoortjes. Bij honden met de herkenbare ingedeukte snuit staan de neusgaten immers onder druk en ze hebben moeite met ademen en afkoelen als het warm is. Katten met geplooide oortjes mogen al sinds 2021 niet meer gefokt worden in Vlaanderen. De diertjes missen immers kraakbeen, waardoor ze kunnen gaan manken. «Ik wil hier glashelder over zijn – als minister maar ook als mens: ik vind dit niet kunnen. We maken onschuldige dieren het leven zuur, puur omdat we het ‘mooi’ en ‘schattig’ vinden», schrijft de minister.

De lijst met dieren wordt in de loop van de tijd verder uitgebreid. Wel erkent de minister dat het objectief vaststellen dat dieren lijden «ontzettend complex» is en dat het tijd zal kosten om zo’n verbod goed te laten functioneren. Mensen die nu een huisdier hebben met zulke kenmerken, mogen hun dier hoe dan ook gewoon houden tot het overlijdt.

Fokken al verboden

In afwachting van het houdverbod wil Adema ook een verbod om de dieren te vertonen, bijvoorbeeld in reclames of op sociale media. Dat zou mensen namelijk aanmoedigen om zelf ook zo’n huisdier te nemen.

De fok van dieren met eigenschappen waar ze last van kunnen hebben, is in Nederland al verboden. Wel kunnen ze nog uit het buitenland gehaald worden.

Hondenbescherming reageert tevreden

In een reactie op het verbod zegt de Nederlandse Koninklijke Hondenbescherming bijzonder blij te zijn met de plannen: «Kortsnuitige hondenrassen – zoals de mopshond en Franse bulldog – zijn zo gefokt dat de meeste honden van dit type levenslang lijden onder tal van fysieke en erfelijke aandoeningen. Mensen vinden ze vaak schattig, omdat ze bijvoorbeeld snurken, maar eigenlijk zijn ze stikbenauwd. Hun baasjes zijn vaak slecht geïnformeerd en krijgen daardoor onverwachts te maken met hoge rekeningen voor medische behandelingen», zegt directeur Daphne Groenendijk.

De lange geschiedenis van huisdieren

Volgens onderzoekers heeft de mens al zeker 15.000 jaar geleden de eerste honden gedomesticeerd in het Verre Oosten. Andere wetenschappers spreken zelfs al van meer dan 30.000 jaar samenwerking met onze trouwe viervoeters. Maar hoe is een ruige wolf ooit een troeteldier geworden? De meest gangbare theorie is dat mensen en honden een beetje samen evolueerden. Toen de mens begon met landbouw en dus langer op dezelfde plek bleef, begonnen de wolven te leven van ons afval. Wat begon als majestueuze wilde dieren die onze etensresten stalen, is nu een veel tammer concept. Daardoor hebben we nu hondjes die wel schattig zijn maar met moeite zelfstandig kunnen ademen.

De wereldreis van de mopshond

Eén van de hondenrassen die verboden wordt als huisdier in Nederland is de mopshond. Nederland was vooral vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog een grote fokker van het scheel kijkende diertje. Maar vooraleer het bij onze noorderburen terecht kwam had de mopshond al een hele reis rond de wereld afgelegd. De kleine viervoeter zag ongeveer 2.500 jaar geleden het levenslicht in het Verre Oosten. Toen was het de favoriete compagnon van boeddhistische monniken in Tibet. Zij geloofden dat de ziel van het baasje van een mopshond na overlijden verder leefde in het lichaam van het hondje. De hondjes werden dan ook rot verwend door de andere monniken. Via China bereikte de hond Japan om daarna door de VOC meegenomen te worden naar de Nederlanden. Ook hier waren mopshonden enorm populair omdat de vacht overeen kwam met de kleur van het Huis van Oranje. De enorme populariteit bracht onvermijdelijk ook mythes met zich mee, zoals de heldhaftige mopshond die zogezegd Napoleon beet op zijn huwelijksnacht.

Dit artikel verscheen eerst op Metro: https://www.metrotime.be/nl/what-about/what-about-ademruimte-voor-de-hond