In de ruim 2,5 jaar dat Donald Trump aan de macht is, hebben zijn tegenstanders de term impeachment, afzetting, al vaker laten vallen. Toch is het er nooit formeel van gekomen, tot nu. De kans dat Donald Trump daadwerkelijk moet opstappen blijft echter uiterst klein.
Artikel 2, sectie 4 van de Amerikaanse grondwet omschrijft impeachment als volgt: “The President, Vice President, and all civil Officers of the United States shall be removed from Office on Impeachment for, and conviction of, Treason, Bribery, or other High Crimes and Misdemeanors.” Wat zoveel betekent dat -in dit geval- president Trump uit zijn ambt ontzet kan worden als hij zich schuldig zou hebben gemaakt aan verraad, omkoping of andere zware misdaden en misdrijven.
Meerdere fasen
Een afzettingsprocedure doorloopt meerdere fasen en er is een belangrijke rol weggelegd voor het Congres. Eerst moet het Huis van Afgevaardigden aankondigen dat er een onderzoek wordt gestart, wat Nancy Pelosi gisteren ook heeft gedaan.
Een commissie gaat dan uitzoeken of er grond is om de Amerikaanse president af te zetten. Daarna volgen twee stemmingen. In het Huis van Afgevaardigden is een gewone meerderheid nodig om over te gaan tot de impeachmentprocedure. De Democraten hebben er de meerderheid in handen.
Senaat lijkt struikelblok te gaan worden
Maar lastiger wordt het in de Senaat. De senatoren moeten besluiten of Trump schuldig is en daar is een twee derde meerderheid voor nodig, terwijl de Republikeinen er de overhand hebben.
Hoewel Trump volgens Pelosi meerdere keren de wet heeft gebroken, is de directe aanleiding voor het starten van het impeachment-onderzoek dat Trump de Oekraïense president Volodimir Zelenski onder druk zou hebben gezet om een corruptie-onderzoek naar Joe Biden en zijn zoon Hunter te heropenen. Volgens de Democraten zou Trump gezegd hebben hulpgeld achter te houden als Zelenski het onderzoek niet zou starten.
Trump zou na Andrew Johnson, Richard Nixon en Bill Clinton de vierde Amerikaanse president in de geschiedenis worden tegen wie een procedure tot afzetting opgestart wordt in het Huis van Afgevaardigden.
Door het faillissement van reisorganisatie Thomas Cook geraken veel reizigers niet meer thuis. De frustratie zit diep, ook bij Greta Thunberg…
Iedereen zag hoe Greta Thunberg maandag op de VN-Klimaattop in New York de wereldleiders op de vingers tikte. De Zweedse tiener beschuldigde hen ervan haar dromen en haar jeugd afgenomen te hebben met hun loze woorden.
Parodie
De mensen achter ‘De Ideale Wereld’ plaatsen die beelden in de Thomas Cook-context, en dat levert een hilarische parodie op.
Wie op Gerts boot langskomt, mag ook even in bed met James Cooke voor een hartig gesprek.
En da’s voor Jan Smit natuurlijk niets anders. Tussen de lakens praat hij openhartig over opdringerige fans, stalkers en paranoia.
“We hebben last gehad van een Duitse groepering. Zij hebben vier jaar lang onze banden lek geprikt. Mijn ouders werden thuis opgebeld, mijn oma werd thuis opgebeld en met de dood bedreigd. En ja, toen heb ik ook een tijdje achtervolgingswaanzin gehad en heb ik medicijnen geslikt om dat te onderdrukken”, aldus Jan.
De 32-jarige Vany Vicious brengt je mogelijks op een idee. De dame werkt hoofdzakelijk als model, maar ‘klust bij’ door haar gebruikt ondergoed te verkopen aan haar fans.
Dat er tussen haar 616.000 volgers wel enkelen geïnteresseerd zouden zijn in haar gebruikte lingerie, was misschien wel te verwachten. “Ik ben een paar maanden geleden begonnen met het verkopen van mijn ondergoed, omdat fans dat vroegen. Ze vroegen ook naar gebruikte kousen. Elk paar levert me tussen de 50 en 100 dollar op, afhankelijk van wat ik er voordien mee gedaan heb.”
Vany biedt enkele mogelijkheden aan. “Mijn volgers kunnen onderbroeken kopen die gebruikt zijn tijdens het sporten, tijdens de seks óf die ik een hele dag gedragen heb”, laat ze weten. In totaal verdient ze zo een mooie 1000 dollar (een goeie 900 euro, red.) per maand extra. Op jaarbasis is dat ook zeker niet slecht verdiend!
Guido Belcanto is er 65, maar niets wijst er op dat zijn unieke ‘tour de chant’ aan het uitbollen is. Op de net verschenen driedubbele verzamelaar blikt de Kempenzoon terug op 30 boeiende jaren met een open deur naar de toekomst.
Een gewone ‘best of’ is het niet geworden. CD 1 bevat 14 van zijn bekendste songs, live gebracht en voorzien van andere arrangementen dan de oorspronkelijke albumversies. De twee andere cd’s bevatten 35 vergeten parels, weeskinderen, rariteiten en demo’s die een soort schetsboek zijn van de weg naar het moment dat de zanger en de mens definitief tot Guido Belcanto versmolten. Een bijbehorend boekje licht het allemaal treffend toe.
“Het is een terugblik op een mooi en veelzijdig parcours. Ik ben Felix (Huybrechts – zijn platenbaas) van Starman Records zeer dankbaar dat hij me de kans heeft gegeven om die songs uit het verleden uit te brengen. Eindelijk weten mensen nu met wat ik bezig was voor ik de Guido Belcanto werd die ze nu al dertig jaar kennen.”
Het is zeker geen nostalgische duik in het verleden geworden.
“Absoluut niet. Het is een terugblik met veel goesting naar de toekomst toe. Ik voel dat ik nog niet uitgezongen ben. De productiviteit van een jonge man is er niet meer, maar dat hoeft ook niet. Het talent en de drang om te schrijven zijn er nog. Ik wil als oudere artiest nog fier op een podium kunnen staan zonder een karikatuur van mezelf te worden. Ik was onlangs bij Sabam om wat zaken te regelen en daar vertelden ze me dat ik 247 songs had aangegeven. Best wel indrukwekkend en (lachend) het beste bewijs dat ik niet heb stilgezeten. Ik heb nu een repertoire dat me zou toelaten om stilistisch bekeken vijf verschillende shows in elkaar te steken. Dat is een luxe.”
Het is de eerste keer dat je live-nummers uitbrengt. Waarom nu pas?
“Ik ben geen fan van live-platen, een concert maak je best in het moment zelf mee. De geur van de zaal, de mimiek van de zanger, zijn gebaren… Dat gaat veel verder dan het auditieve van plaat. In de studio stem je je daar op af. Veel fans hebben het me gevraagd in de loop der jaren en nu is het er. Eigenlijk hebben mijn groep en vaste geluidsman de laatste vijf jaar heimelijk de optredens opgenomen. Een super cadeau van Het Broederschap, de band die ondertussen mijn familie is geworden. Ik ben een eenzaat, maar eens met die mannen op stap heb ik plots een familie. Het zijn broers geworden die het muzikale gegeven overstijgen.”
In het begin van je carrière was je broer Dirk de motor die alles in gang heeft gezet en deze plaat is ook een eerbetoon aan hem.
“Inderdaad. Ik ben binnen een muzikale samenwerking altijd op zoek gegaan naar het familiale aspect. Toen mijn eerste plaat uitkwam, had ik nog geen officiële manager en heb ik aan mijn vader gevraagd of hij het wilde doen. Een manager moet een vaderfiguur zijn voor mij. Het belang van Dirk is onmetelijk. In het boekje staan maar twee foto’s: eentje met mijn broer en eentje met Jakke de Zeeman. Die twee zijn sleutelfiguren in mijn muzikale ontwikkeling. Dirk was drie jaar jonger en speelde al gitaar vanaf zijn elfde. En goed! Met hem samenspelen was fantastisch. Hij is helaas veel te vroeg gestorven. Jakke was de man die ik contacteerde toen mijn laatste band The Gigolo’s ermee stopte. Ik was 29 en wilde straatzanger worden. Samen met hem heb ik de weg naar Guido Belcanto afgelegd en wist ik dat ik het Levenslied van de ondergang moest redden.”
Wat was je eerste band?
“Riverboat Shuffle. We speelden blues, skiffle en country en gaven al ons geld uit aan platen. Begin jaren zeventig was er in Turnhout een interessante bluesscene die nog aan belang won toen het cultuurhuis De Warande openging. Daarna was het Speedy King & His Feetwarmers. De eerste keer Chuck Berry zien in Londen op mijn achttiende, samen met Little Richards, Jerry Lee Lewis en Bo Diddley. De ultieme omarming van de rock ’n roll. Daarna was het The Gigolo’s. Die periodes hoor je dus ook op deze verzamelaar.”
Klopt het dat je in de vroege jaren tachtig van een cultstatus genoot in de Antwerpse volkskroegen?
“Er was een territorium waarin Jakke en ik welkom waren met onze smartlappen. Ik kwam tot de onthutsende vaststelling dat ik mensen tot tranen toe kon ontroeren met liedjes van de Zangeres Zonder Naam. Dat was mijn openbaring. Ik zag toen het licht en wist wat mijn opdracht was in dit leven. Ik zou als zanger trachten pijn te verzachten. Dat moest mijn roeping worden en ik ben daar de laatste 30 jaar trouw aan gebleven. Ik heb nooit een rol gespeeld. Niet altijd even simpel, maar er was en is geen alternatief. Het is een opdracht van hierboven. We zagen in die tijd veel miserie in die kroegen en konden even soelaas bieden. Die levensliederen waren de blues van hier en ik nam dat ernstig.”
Heeft die roeping jou ook troost gebracht?
“Als dertiger zat ik goed in mijn vel, maar later heb ik toch met enkele zware depressies gevochten. Momenten waarop je je rol als zanger in twijfel trekt, maar ik ben blijven optreden. Een zanger die ‘out’ is kan niet naar de ‘ziekenkas’. Op het podium word ik een held, een uitvergroting van mezelf. Dan ben ik de mirakelman die me kracht geeft, ook in het echte leven. Ik heb nog altijd plankenkoorts voor een concert. Zo’n 20 minuten voor het begint, ben ik de Ongenietbare Guido die (lachend) daarna in Marvel Man Guido transformeert.”
Beheers je de kunst om dramatische vertellingen te linken aan de juiste speelstijl steeds beter met het ouder worden?
“Waarschijnlijk wel, maar er bestaat geen formule voor. Ik weet niet hoe ik het doe, maar wanneer ik schrijf hoor ik al meteen de muziek eromheen. Ik ben geen goede muzikant in de strikte betekenis van het woord. Maar ik ben wel trefzeker. De kracht van de songs ligt in de eenvoud, drie à vier akkoorden. Ik ben me altijd bewust geweest van mijn talent, zonder arrogantie hoor. En ik twijfel best aan mijn creaties, maar nooit aan mijn intrinsieke talent.”
Anders hadden we hier ook nooit gezeten.
“Zo is het.”
Dirk Fryns
‘Guido Belcanto: 30 jaar’ (****) is uit bij Starman Records. Guido Belcanto is op tournee tot eind december. Meer info vind je op www.guidobelcanto.be.
Kan een tv-serie zich echt succesvol noemen als er niet ook een bioscoopfilm van komt? Kunnen de helden van het witte doek ook hun plaats opeisen op het kleine scherm? Naar aanleiding van ‘Downton Abbey’, dat vier jaar na het einde van de hyperpopulaire Britse tv-reeks de overstap naar de bioscoopzalen waagt, brengt Metro de voortdurende wisselwerking tussen series en cinema in kaart.
Toen het medium televisie in de jaren 50 de wereld veroverde, voorspelden velen dat cinema die klap nooit meer te boven zou komen. Toen 50 jaar later het internet en de streamingplatformen hun opwachting maakten, klonk het dat televisie op haar laatste benen liep. In 2019 stellen we vast dat geen enkel medium dood is en dat het hele wereldje min of meer vreedzaam samenleeft en -werkt. Soms letterlijk.
Eerst de serie, dan de film
In de jaren 70 moest Hollywoodstudio Paramount een antwoord verzinnen op het enorme succes van ‘Star Wars’. Ze besloten om een 10 jaar oude sciencefictionserie die tijdens heruitzendingen steeds meer in de smaak was gevallen een nieuwe kans te geven. En zo groeide ‘Star Trek’ uit tot de gigantische franchise die we vandaag kennen, met naast bioscoopfilms en tv-spinoffs ook games, tekenfilmseries en prequels. Sindsdien is het bijna een logische zet geworden om aan de laatste aflevering van een succesvolle Amerikaanse tv-serie nog een vervolg te breien in de vorm van een langspeelfilm. Van ‘X-Files’ tot ‘Spongebob Squarepants’ met tussendoor onder meer ‘Twin Peaks’, ‘The Simpsons’, ‘South Park’ en ‘Sex and the City’, de lijst is veel te lang om hier helemaal af te haspelen. Het resultaat haalt bovendien niet altijd het niveau van de originele serie, om de pijnlijke ‘Sex and the City 2’ maar heel snel te vergeten.
Er bestaat ook een andere optie: iets nieuws maken op basis van een oud idee. Brian De Palma deed het in 1996 bijvoorbeeld met zijn film ‘Mission: Impossible’, die 20 jaar na de oorspronkelijke reeks uitkwam en stevig scoorde aan de bioscoopkassa. We kennen het vervolg. Noem het nostalgie of een gebrek aan inspiratie, maar de techniek om oude tv-series uit de kast te halen en ze met een nieuwe look in de filmzalen te planten, is de laatste jaren zeer in trek. Denk maar aan Ben Stiller en Owen Wilson als ‘Starsky & Hutch’, Jonah Hill en Channing Tatum in ’21 Jump Street’, Nicole Kidman in ‘Bewitched’ of Zac Efron en Dwayne Johnson als strandwachters in ‘Baywatch’. Tot groot plezier – of diep ongenoegen – van de fans van het eerste uur.
Je hoeft trouwens niet naar Hollywood te vliegen om het concept in al zijn glorie te zien. ‘Windkracht 10’, ‘Vermist’, ‘Witse’, ‘Code 37’, ‘Safety First’ en uiteraard ‘De Kampioenen’, het zijn maar enkele van de Vlaamse series die de weg naar de bioscoop gevonden hebben.
Eerst de film, dan de serie
De weg tussen serie en cinema is echter geen eenrichtingsstraatje. Het omgekeerde is evengoed mogelijk. Neem nu ‘Buffy the Vampire Slayer’. Schrijver Joss Whedon was zo teleurgesteld over het lot dat zijn energieke vampierenjager in de bioscoop te beurt was gevallen dat hij het idee ombouwde tot een serie. En wat voor een. Vijf jaar later groeide de gelijknamige reeks uit tot een monsterhit die de herinnering aan de oorspronkelijke film in een mum van tijd wegblies. ‘M*A*S*H’, ‘Highlander’, ‘Clueless’ en ‘Police Academy’ zijn nog voorbeelden van series die een gelijkaardig parcours hebben afgelegd. Die tendens tekende zich echter pas duidelijk af toen de streamingplatformen met hun eindeloze ruimte en mogelijkheden aan de deur klopten.
Vandaag keren series gretig terug naar het universum van films – en vaak cultfilms. Laten we de Netflix-catalogus eens openslaan. ‘Bates Motel’ neemt ons weer mee naar de angstaanjagende wereld van Hitchcocks ‘Psycho’. In ‘Hannibal’ kruipt Mads Mikkelsen in de ijskoude huid van de charismatische kannibaal uit ‘Silence of the Lambs’. ‘Scream’ jaagt je net zoals in de jaren 90 de stuipen op het lijf. En ‘Fargo’ wandelt rond in de unieke ambiance van de klassieker van de gebroeders Coen. Een recept voor gegarandeerd succes is het trouwens niet. Soms mikken de makers in de roos, blazen ze de originele film nieuw leven in en vallen ze opnieuw in de prijzen (‘Fargo’, ‘Hannibal’). Soms slaan ze de bal grandioos mis en is het snel weer uit met de pret – zoals na amper twee seizoenen het geval was met de serie ‘She’s Gotta Have It’, naar de film van Spike Lee.
En hoe ziet de toekomst eruit? Deze week paradeert ‘Downton Abbey’ op statige wijze de bioscopen binnen, maar het gepingpong tussen de schermen is nog lang niet afgelopen. Disney lanceert dezer dagen zijn eigen streamingkanaal Disney+, en een van de eerste producties die daarop te zien zullen zijn, is de allereerste live action-serie uit het ‘Star Wars’-universum: ‘The Mandalorian’. Daarnaast bereidt ‘John Wick’ zich voor om naar het kleine scherm over te stappen via ‘The Continental’. Omgekeerd zien we Kristen Stewart eind november in de cinema terug als een van ‘Charlie’s Angels’ (al is het maar de vraag hoeveel van haar fans de originele serie uit de jaren 70 überhaupt gezien hebben).
Of je nu een fan bent van al die bewerkingen en spin-offs of een overtuigde purist, er is geen ontsnappen aan. Een opmerkelijke uitzondering is ‘Friends’, dat na 15 jaar en talloze geruchten nog altijd aan de lokroep weerstaat. Maar hoe lang zal dat nog duren?
Niet alleen Belgen weten hoe lekker chocolade is. In Slovenië gaat er binnenkort namelijk een chocoladedorp open. In Chocolate Village by the River kunnen chocoholics zich helemaal laten gaan te midden van de natuur.
Ontbijten met chocolade, lunchen met chocolade, dineren met chocolade… het is een leventje waar iedereen wel van droomt. In Slovenië is dit menu niet langer een mooie droom, maar werkelijkheid. Je kan er immers overnachten in een chocoladedorp, naast de rivier Drava. Om het ene chocoladegerecht aan het andere te breien, plons je tussendoor in de natuurlijke zwemvijver, volg je een chocoladeworkshop of geniet je van een chocolademassage. Daarbij mag je wel eens proeven, maar wees voorzichtig dat je jezelf niet opeet!
Chocolate Village by the River zal het hele jaar open zijn en je kiest er tussen drie types van glamping units, die zelf helaas niet bestaan uit snoeprepen. Ze zijn genoemd naar een bepaald soort cacao: Forastero, Criollo en Trinitario. Forestero lodges liggen naast de rivier, Criollo lodges zijn panoramisch in de hoogte gebouwd en Trinitario lodges hebben als extraatje een houten hot tub en een open haard.
Door verwarring over patiëntengegevens in een ziekenhuis in Zuid-Korea heeft een verkeerde vrouw een abortus gekregen. De politie van Seoel heeft een onderzoek geopend naar een arts en een verpleegkundige wegens plichtsverzuim. Beiden worden ervan beschuldigd de identiteit van de zwangere vrouwen niet te hebben gecontroleerd voor de operatie plaatsvond.
Begin augustus bezocht de toen zes weken zwangere Vietnamese vrouw het ziekenhuis en kreeg daar te horen dat ze een infuus nodig had. In plaats daarvan kreeg ze per vergissing een verdoving door een fout in haar dossier. Toen ze een dag later terugkeerde naar de kliniek voor een bloeding, kreeg ze te horen dat haar foetus was geaborteerd.
Gevangenisstraf
In Zuid-Korea is abortus illegaal, op enkele uitzonderingen na. Waarom de andere vrouw een abortus zou krijgen werd niet vermeld. Als vrouwen er een abortus hebben ondergaan, kunnen ze een gevangenisstraf krijgen van maximaal een jaar. Ook voor de artsen die de procedure uitvoeren, kunnen een gevangenisstraf krijgen.
Wet versoepelen
In april heeft het Zuid-Koreaanse Grondwettelijk Hof het parlement opgeroepen om de 66 jaar oude abortuswet tegen eind 2020 te versoepelen, zodat abortus in een vroeg stadium wel mogelijk is.
De planeet Venus is waarschijnlijk nog veel langer bewoonbaar geweest dan we dachten. Nieuwe berekeningen van Nasa laten zien dat het klimaat op de planeet waarschijnlijk miljarden jaren heeft aangehouden.
Venus staat na Mercurius het dichtstbij de zon. Aarde is nummer drie in de rij. Met de nieuwe berekeningen kunnen wetenschappers zien dat de temperaturen zo’n 700 miljoen jaar geleden varieerden tussen de 20 en 50 graden celsius. Warm genoeg voor vloeibaar water. En waar water is, daar is de mogelijkheid tot leven zoals wij dat kennen.
Oppervlakkige oceaan
Wetenschappers zijn al decennia bezig met Venus. In 1980 ontdekte het onbemande schip Pioneer Venus van Nasa al dat er een oppervlakkige oceaan op de planeet lag. Omdat Venus dichtbij de zon ligt, gingen wetenschappers er jarenlang vanuit dat het water al zou zijn verdampt voor er leven in kon ontstaan. Zonder water zou koolstofdioxide veel sneller in de atmosfeer terecht komen, wat zou zorgen voor een broeikaseffect.
Tegenwoordig is het namelijk niet echt meer mogelijk voor ons om op de planeet te komen. De hoeveelheid koolstofdioxide in de atmosfeer is 90 keer hoger dan hier op aarde en de temperaturen lopen gerust op tot 462 graden celsius.
Mogelijk leven
Nieuwe berekeningen laten zien dat ze zee misschien wel 2 tot 3 miljard jaar op de planeet heeft gelegen. In theorie is het dus mogelijk dat er leven is ontstaan op onze buurplaneet. Ter vergelijking: onze aarde bestaat 3,57 tot 4,57 miljard jaar.
De nieuwe berekeningen laten niet alleen zien dat er mogelijk leven is geweest op Venus, ook zorgt deze bevinding ervoor dat wetenschappers verder kunnen zoeken in andere zonnestelsels. Als het bij ons immers mogelijk was, kan dat voor de stelsels bij ons in de buurt ook gelden.
Totaal andere planeet
“Onze hypothese is dat Venus miljarden jaren een stabiel klimaat heeft gehad”, zegt onderzoeker Michael Way tegenThe Telegraph. “De modellen laten zien dat het mogelijk is dat Venus ooit een totaal andere planeet was die bewoonbaar is geweest. Dat geeft allerlei mogelijkheden om te zoeken naar exoplaneten in de zogenoemde ‘Venus Zone’.”
‘Britain’s Got Talent’-jurylid Amanda Holden is ook maar een mens van vlees en bloed. Dat was er aan te zien – én ruiken – tijdens een radio-uitzending.
Sinds jaar en dag maakt Amanda Holden het mooie weer als jurylid van de talentenjacht ‘Britain’s Got Talent’. De 48-jarige schoonheid werkt daarnaast ook als radiopresentatrice bij de Britse radiozender Heart.
“Beter eruit dan erin”
Dinsdag liet ze zich helemaal gaan op de tonen van ‘Toca’s Miracle’ van Fragma, maar haar dansmoves werden even onderbroken door een ‘ontluchtingsmomentje’ dat ze niet bepaald kon verbergen. “Ik liet een scheetje”, lachte ze naar medepresentator Jamie Theakston, gesticulerend dat er wel een onverwacht sterk geurtje aan zat.
Ze plaatste de beelden zonder al te veel schaamte op Twitter. “Beter eruit dan erin”, knipoogde ze.
!! In honour of 
Listen Live – 
