Margot Hallemans gaat meewerken aan de nieuwe themazender TV Plus, die voorheen Stories heette. De 26-jarige actrice, vooral bekend van haar rol als Hannah Van den Bossche in ‘Familie’, zal er als yoga-experte te zien zijn.

Het vlaggenschip van de zender wordt het gezondheidsmagazine ‘Mar10’, dat door wellnesscoach Martine Prenen zal worden gepresenteerd. Het voormalige VRT-gezicht nam twaalf jaar geleden afscheid van de openbare omroep en volgde nadien een opleiding als gezondheidscoach en voedingsconsulente. Het nieuwe programma wil aantonen dat gezond leven niet ingewikkeld of onprettig hoeft te zijn en geeft tips om kijkers op de goede weg te zetten.

Vaste rubriek voor Hallemans

Martine gaat presenteren en reportages maken, maar krijgt de hulp van een redactie en enkele bekende medewerkers, die een vaste rubriek in het programma zullen verzorgen. Onder hen tv-dokter Sofie Lemmens, bekend van ‘Is Er Een Dokter In De Zaal?’ met Philippe Geubels. Maar dus ook ‘Familie’-actrice Margot Hallemans zal aan het gezondheidsmagazine meewerken. Zij zal als ervaringsdeskundige reportages maken over yoga.

Het bericht ‘Familie’-actrice wordt yoga-experte op nieuwe zender verscheen eerst op Metro.

De liefdesdromen in een archaïsch Nederlands uit de begindagen van Laïs zijn anno 2019 eerder broeierige koortsdromen. Naïeve meisjes vervelden tot zelfbewuste vrouwen met een verleden dat voldoende bouwstenen voor de toekomst biedt. Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix kunnen terugblikken op 25 jaar Laïs.

Ik kan me voorstellen dat het even schrikken is wanneer je 25 jaar Laïs op een verzamelaar moet samenvatten.

Nathalie (foto links): “Het was meer schrikken toen we onze 20 jaar mochten vieren. Het besef dat de tijd zo snel voorbijvliegt, de eerste rimpels komen opzetten en je tot de oude garde behoort. (lachend) Dat is pas confronterend. Nu zijn we het gewoon.”

Jorunn (rechts): “Ik zie me nog samen met Annelies en Soetkin (Collier) liedjes zingen tijdens een stage op het festival van Gooik. Ik was toen al best wel ambitieus en mijn kleine teen voelde dat er meer in kon zitten. De samenzang klonk zeer eigen. Daar moet de Laïs-klank ontstaan zijn. Enkele leden van Kadril hebben ons toen aangemoedigd om verder te gaan.”

Stond er niet meteen een of andere ‘gehaaide’ manager aan de deur?

Jorunn: “Nee, want we hebben door de jaren heen veel zelf geregeld. Dat verklaart ook waarom er momenten waren dat het allemaal wat slabakte. Ik denk wel dat ik mag stellen dat we allemaal ook andere zaken in het leven weten te waarderen en we niet ongenadig gedreven worden door een soort existentiële drang om muziek te maken. We opteren voor een goed evenwicht waardoor we met de nodige ‘ups and downs’.”

Jullie waren bijzonder jong toen Laïs geboren werd. Heeft de jeugdige overmoed in jullie voordeel gespeeld?

Nathalie: “Zeer zeker. We wisten niet wat we konden verwachten en stelden geen vragen over wat we al dan niet technisch of emotioneel konden steken in de muziek. We sprongen gewoon. Zeer bevrijdend, want angst werkt belemmerend.”

Er zijn altijd kantelmomenten in een 25-jarige carrière, maar Dranouter 1996 springt er waarschijnlijk met verve uit.

Jorunn: “Ik weet nog goed dat we aanvankelijk gevraagd werden om op te treden voor het organiserend comité. Dat vonden we al fantastisch. (lachend) Tot we plots op dat grote podium stonden en het volk in de tent ons op handen droeg. De ervaring van hoe je dan uitstijgt boven jezelf maak je daarna nooit meer mee. Het voelde zo echt en puur aan. Na dat optreden waren er heel wat platenfirma’s geïnteresseerd.”
 

 
Nathalie: “En ik maakte alles mee voor het podium zonder te beseffen dat ik ooit bij de groep zou komen. Maar ik weet wel dat ik me ongelooflijk trots voelde. Je zag daar drie meisjes van bij ons en dat voelde heel speciaal aan. (lachend) Ik weet dus wat Laïs doet met een mens.”

Mag ik stellen dat jullie jezelf door al die jaren heen nooit echt verloren hebben ondanks het feit dat er veel gezocht is geweest?

Jorunn: “Dat lijkt me juist. Al hadden we misschien best nog meer mogen zoeken. Maar je zit in een groep en dan moet je rekening houden met drie verschillende meningen en drie mensen die elk een eigen leven hebben. Verschillende levensfases kennen andere prioriteiten en dat hebben we van elkaar gerespecteerd.”

Nathalie: “Jorunn heeft gelijk. We hadden verder kunnen zoeken en zouden dan weer andere paden bewandeld hebben, maar niemand binnen Laïs voelt zich gefrustreerd. We blikken met zeer veel dankbaarheid, liefde, mededogen of wat dan ook terug.”

Wanneer is Laïs naar jullie gevoel volwassen geworden?

Jorunn: “Na Dranouter zijn we veel met Kadril op stap geweest en speelden we zowat elk weekend. We gingen met Patrick (Riguelle) naar de Caruso in Gent en niet naar de plaatselijke jeugdclubs. Een deel van onze jeugd verliep dus anders dan heel wat leeftijdsgenoten. Ons debuut uit 1999 sloeg aan en we hadden getekend bij Virgin. Er was nog geld om zotte dingen te doen. Langzaamaan namen we afscheid van Kadril, speelden we in verschillende formaties en trokken we regelmatig met zijn drieën naar het buitenland waar we a capella concerten gaven. We zongen in een andere taal en waren lekker exotisch en zagen de wereld.”

Nathalie: “Rond 2006 hadden we kinderen en leefden we in een andere vibe. We werkten aan ‘The Ladies Second Song’ (2007) en die plaat is naar mijn mening de volwassenwording van Laïs. We waren vervreemd van de songs die ons tot dat punt hadden gebracht. Voor het eerst kon ik nu muzikaal iets van mezelf in een plaat kwijt. De muziek die ik thuis beluisterde, leunde meer en meer aan bij wat we met Laïs aan het doen waren. Het hoefde ook niet meer driestemmig te zijn en er kwamen muzikanten uit verschillende werelden aan de songs meewerken.”

Maar niet iedereen reageerde even enthousiast.

Nathalie: “Zeg dat wel. Voor de hardcore Laïs-fan was die plaat te hip, maar voor hipsters die we toen wilden bekeren, was ze niet hip genoeg. Commercieel een grote gok en ze kneep onze carrière bijna dood. Maar ze was essentieel in onze zoektocht als zangeressen.”

Jorunn: “Tijdens de tournee rond die plaat kwam het voor dat de helft van de zaal opstond, ‘boe’ riep en wegging. (lachend) Gelukkig waren er altijd wel mensen in de zaal die ons steunden.”

In 2010 ging het licht bij Annelies uit voor een tijd. Hoe is de groep daarmee omgegaan?

Jorunn: “Door voldoende vertrouwen te hebben, ook al verbleven we in een soort niemandsland. Alle lichtheid was uit Laïs verdwenen en over de toekomst werd er even niet meer gesproken. Het was bijzonder heftig, maar we zijn er met zijn drieën door geraakt.”

Nathalie: “Gelukkig hadden Jorunn en ik de nodige zijprojecten en we leerden een andere kant van onze stem kennen. Dat konden we dan weer meenemen naar Laïs.”

Jorunn: “Ik ben jarenlang onzeker geweest over alleen zingen. Met Laïs had je drie stemmen en vaak oude teksten die weinig interpretatie toelieten. Dat verandert wanneer je in je eentje een song moet dragen. Maar ook dat is een onderdeel van die zoektocht.”

Nathalie: “Die ons vijf jaar geleden tot bij de midwinterconcerten bracht. Muzikaal gesproken mijn grootste voldoening. Drie stemmen omringd door de hemelse akoestiek van een kerk met een bas en viool, cello of harp als begeleiding. Laïs werd weer Laïs. Tijdens die tournee hebben we onze gemeenschappelijke deler teruggevonden.”

Had je geen driedubbele cd nodig om die muzikale evolutie van 25 jaar te schetsen?

Jorunn: “We hebben streng moeten kiezen, maar zijn tevreden met het resultaat. En er staan ook vier nieuwe songs op die andere deuren naar de toekomst toe kunnen openen. We durven meer met leegte tussen de noten spelen en we zijn meer en meer gevoelig aan sfeerschepping. Volgend jaar gaan we opnieuw in kerken spelen, doen we een kleine tournee door Nederland en gaan we kleinkunstcovers brengen à la façon Laïs. Voldoende voedsel voor een nieuwe plaat daarna.”

Dirk Fryns

‘Laïs’ is uit bij Munich. De tournee ‘25 jaar Laïs’ start vrijdag.

Je vindt alle info op www.laïs.be.

Het bericht SOUNDCHECK. Laïs kijkt dankbaar terug op 25 jaar in de muziek verscheen eerst op Metro.

De opnames voor het eerste seizoen van de nieuwe Amazon-serie over The Lord of the Rings moeten nog beginnen, maar de ontwikkelaar heeft nu al een tweede seizoen aangekondigd. Dat meldt Deadline.

De aankondiging van een tweede seizoen houdt ook een aanpassing van het draaischema in. Nadat de eerste twee afleveringen van seizoen één gefilmd zijn, ligt de productie even vier tot vijf maanden stil om te werken aan de scripts voor seizoen twee.

Dit is vrij gebruikelijk voor series die meerdere seizoenen achter elkaar draaien, omdat de producers zo de kans krijgen om het geschoten materiaal, als ware het een pilot-aflevering is, te bekijken en te beoordelen. Op deze manier is het script voor seizoen twee op tijd af en kan er zelfs al iets van tijdens de opnames voor seizoen één van gefilmd worden.

Prequel

De serie speelt zich af in het fictieve Midden-aarde en krijgt verhaallijnen voorafgaand aan J.R.R. Tolkiens ‘The Fellowship Of The Ring’. De cast moet nog bekendgemaakt worden, maar gefluisterd wordt dat Will Poulter (We’re the Millers), Markella Kavenagh (The Cry) en Joseph Mawle (Game of Thrones) een rol zullen spelen.

Het bericht Amazon-serie ‘The Lord of the Rings’ krijgt al tweede seizoen voor het eerste is opgenomen verscheen eerst op Metro.

Op het nieuwe album ‘Skepsels’ roert Wannes Capelle diep in de eigen ziel zonder zijn unieke kijk op de wereld los te laten. Het levert een warme, boeiende plaat op waarin tekst en muziek een tot de verbeelding sprekende paringsdans uitvoeren.

‘Skepsels’ is een titel die heel wat mededogen uitstraalt. Sta je vaak stil bij de imperfecties van andere en van jezelf?

Wannes Capelle: “We lopen hier rond als ‘skepsels van goden die niet meer bestaan. Ik ben zelf niet gelovig, maar ‘skepsels’ is een woord met een mooie religieuze ondertoon. Het is niet omdat iets niet bestaat dat het niet mooi kan zijn. Ik gebruik graag religieus getinte beelden. En zeker nu, met heel die klimaatpolitiek, stellen we ons vragen. Wat doen we met de aardbol en wat moet er gebeuren om hier te kunnen blijven leven? Als we alleen aan onszelf blijven denken, schieten we ons in de voet. Je hebt anderen nodig om te overleven en je moet zelf ook anders gaan leven. Christenen zien de mens als moeder van de schepping. En of je nu gelovig bent of niet, je merkt dat we voor de anderen zullen moeten zorgen of het loopt verkeerd af. Ik vond het een goede titel. We zijn allemaal prutsers, niemand weet waarom we hier rondlopen. Vlooi het zelf maar uit en maak er het beste van. Zoek niet naar perfectie, probeer het gewoon goed te doen. Ik ben zelf geen perfectionist, want ik kan op een bepaald moment best wel aanvaarden dat iets goed genoeg is. Je werk, kinderen, op reis gaan, je muziek… probeer er de beste momenten uit te halen en geniet daar ten volle van. En vergelijk niet steeds met een ander, want anders heb je hét recept in handen om ongelukkig te worden.”

Hoe giet je dat in je muzikantenbestaan? Op een gegeven moment moet je de plaat durven loslaten op de wijde wereld, inclusief imperfecties.

“Ik beheers de kunst van het loslaten steeds beter, wat niet wil zeggen dat ik sneller tevreden ben. Het is de eeuwige zoektocht naar evenwicht. Je vraagt als muzikant aan je luisteraar vijftig minuten luisterbereidheid wanneer je een nieuwe plaat presenteert. Dan moet je iets goed kunnen aanbieden. Is ‘Skepsels’ daarom perfect? Verre van, maar ze geeft perfect weer waar Het Zesde Metaal momenteel voor staat.”

Ik heb de indruk dat klank en woord op deze plaat nog dichter naar elkaar zijn toegegroeid.

“Ik begrijp wat je bedoelt. Het klinkt misschien raar, maar ik vind dat we met ‘Skepsels’ het dichtst bij een Wannes Capelle-album zitten. Het is absoluut een groepsplaat en dat hoor je ook. Maar de singer-songwriter en de groep zijn hier sterker dan ooit naar elkaar toegegroeid. Vroeger kon je al eens opperen dat je een singer-songwriter hoorde die een groep rond zich had opgebouwd. Die vlieger gaat nu niet meer op. De symbiose is nog nooit zo intens geweest. We hebben ondertussen al heel wat kilometers samen op de teller en dan functioneer je vrijer als band. Met ‘Meesters’, de ep rond bekende kunstwerken, gaven we de tekst aan de muzikanten en werd de muziek daaromheen opgebouwd. Vanuit een heel vrij perspectief. Dat gegeven hebben we hier losgelaten. We vertrokken meer vanuit een echte song waardoor we veel dichter dan ooit thuis zijn aangekomen.”

Wat is voor jou de belangrijkste evolutie in Het Zesde Metaal-verhaal?

“Het vertrouwen dat er altijd wel iets zal komen. Weten dat de bron niet zal opdrogen. Bij elke plaat probeer ik stil te staan bij wat er verkeerd loopt in de wereld of wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Door ouder te worden win je aan maturiteit en wordt je kijk op de dingen rijker en meer gelaagd. Je komt als mens op een rustigere plek terecht die een beter perspectief biedt. Wat ik bijvoorbeeld zing op ‘Slaven van het leven’. ‘We zijn eindelijk uit de mode, over datum, maar nog lang niet levensmoe…’ Dat geeft de mindset van Het Zesde Metaal anno 2019 perfect weer. (lachend) ‘Jullie kan ik niet meer als jong talent slijten’, liet onze Nederlandse boeker onlangs optekenen. Dat is prima. We zijn niet meer De Nieuwe Lichting en gelukkig groeit ons publiek mee met de jaren. We hebben iets opgebouwd en hebben de luxe om vanuit een zekere positie te werken. Voor het eerst hadden we het gevoel dat we nu toch al wel ergens staan. Met ‘Naar de wuppe’ voelde je dat er iets aan het gebeuren was en het werd inderdaad alleen maar beter. Toen we ooit ‘Ploegsteert’ speelden in ‘De Laatste Show’ werd ik ’s morgens bij de bakker aangesproken. De kracht van televisie is niet te onderschatten qua verbreding. Ook mijn rol in ‘Bevergem’ heeft het verhaal alleen maar groter gemaakt.”

Je liet ‘Skepsels’ eerst horen aan Strook, de man die het artwork heeft gedaan. Je kreeg een mail terug dat je niet te veel kleur hoefde te verwachten omdat het een donkere plaat was.

“Ik had hem alleen de teksten doorgestuurd. Toen ik hem de muziek liet horen, veranderde zijn kijk. Toegegeven, ‘Skepsels’ is persoonlijker dan ‘Nie voe kinders’ of ‘Calais’. Dan wil je al wel eens een paar statements maken en tegen wat schenen schoppen, maar dat idee heb ik niet doorgedrukt. Ik had echt geen zin in een album vol slogans, al hoor je die onvrede onderhuids nog wel terug in bepaalde songs. Luister naar de tekst van ‘Slaven van het leven’, mogelijk het donkerste nummer. Neem de tekst weg en je ziet jezelf in een cabriolet op een Amerikaanse highway richting ondergaande zon rijden. Die dualiteit zoek ik steeds meer op.”

Net als in de succesvolle single ‘Tid van ton’, niet?

“Yep, en ik speel daar vrolijk met een soort foute nostalgie. Vroeger was alles zeker niet beter. Maar door het op een luchtige manier te vertolken, komt het naar mijn mening alleen maar sterker binnen. Of voor ‘Reden Genoeg’, waar ik de mosterd heb gehaald bij filosoof Alain De Botton. In de laatste strofe zing ik ‘We blijven samen voor de troost, voor het verleden dat we gemaakt hebben en voor de toekomst van de kroost.’ Wel, ik kan me vinden in de stelling van Botton dat we niet mogen neerkijken op mensen die zeggen dat ze samen blijven voor de kinderen. Dat is een perfecte reden die een nuchtere kijk op de zaken weergeeft. Iedereen verwacht van relaties dat ze de hemel op aarde zijn, terwijl het echte leven ze vaak een modderbad voorschotelt. De moeilijkste mens om mee samen te leven ben je eigenlijk zelf. Vergeet dat niet, want samenleven met iemand vraagt een grote inspanning langs beide kanten. Je krijgt ook maar uit een relatie wat je er zelf insteekt. En ondanks de vuiligheid kunnen we geregeld schoon ‘opgeblinkt’ rechtstaan. Ik blijf geloven in het positieve.”

‘De onvolledigen’ is na al die jaren je eerste duet. En dan nog wel met SX-frontvrouw Stefanie Callebaut.

“Ik had in het verleden al wat pogingen ondernomen, maar het voelde nooit goed aan. Toen ik ‘De onvolledigen’ had geschreven, hoorde ik daar meteen een duet in. Ik contacteerde Stefanie, want het moest iemand zijn die het West-Vlaams in haar genen had. Ze had nog nooit in haar dialect gezongen en je herkent haar stem amper, omdat ze een andere klankkleur heeft. Maar bij de eerste take had ik al kippenvel. Boenk erop.”

Dirk Fryns

‘Skepsels’ is uit op Unday Records. Het Zesde Metaal start met een clubtoer vanaf februari. Meer info vind je op www.hetzesdemetaal.be.

Het bericht SOUNDCHECK. Het Zesde Metaal aanschouwt op ‘Skepsels’ de wereld verscheen eerst op Metro.