Sinds zijn opmerkelijke debuutroman ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ is Paolo Giordano een ronkende naam in de Italiaanse literatuur (en daarbuiten). De prachtige HBO-serie ‘We Are Who We Are’ laat zien dat hij ook als scenarist uitblinkt, met de hulp van regisseur Luca Guadagnino (‘Call Me by Your Name’).

Jij hebt het oorspronkelijke idee voor ‘We Are Who We Are’ verzonnen. Hoe is dat in zijn werk gegaan?

Paolo Giordano: «Ik wou iets vertellen over de tieners van vandaag, hoe ingewikkeld de dynamiek tussen identiteit en gender is voor hen. Mijn insteek is een hedendaagse versie van ‘Romeo & Juliet’, over twee jonge mensen die elkaar helpen om hun diepste verlangens te verkennen. En die zoektocht heeft ook gevolgen voor de mensen in hun directe omgeving, die zich ook vragen beginnen te stellen over hun identiteit.»

Luca Guadagnino kwam aan boord toen jij en je medeschrijfster Francesca Manieri er al lang aan gewerkt hadden. Wat bracht hij bij aan jullie project?

«Hij had een heel specifieke visie op het verhaal. Hij had bijvoorbeeld het idee om het hele verhaal te situeren op een Amerikaanse legerbasis. Uiteindelijk zijn we zowat van nul opnieuw begonnen, maar dat vonden we niet erg. Luca had de film ‘À nos amours’ van Maurice Pialat voor ogen, over een meisje dat uitgebreid experimenteert met haar seksualiteit. Die sensualiteit en spontaniteit had ons verhaal ook nodig.»

Waarom speelt de serie zich af in 2016, rond de verkiezing van Donald Trump?

«Dat was een sleutelmoment, met name in de Verenigde Staten. Het was het begin van een moeilijke tijd voor minderheden en burgerrechten. De strijd voor de rechten van transgenders viel bijvoorbeeld abrupt stil. Ook in het leger. Dat wilden we weerspiegelen in onze serie.»

‘We Are Who We Are’ toont dat de zoektocht naar seksuele identiteit vandaag allesbehalve eenvoudig is. Hoe kunnen ouders daarbij helpen?

«Het is nooit gemakkelijk om een zoon of dochter te begeleiden door transformaties waar gender en/of seksualiteit deel van uitmaken. Ouders zijn vaak bang en begrijpen het niet. Er is veel geduld en begrip nodig, van beide kanten. En de nederigheid om professionele hulp te zoeken als het te zwaar wordt.»

De serie gaat over de manieren waarop we als mens onze identiteit opbouwen. Weet je nog welke mensen voor jou het belangrijkst geweest zijn?

«Heel veel mensen. Leraars, vrienden, geliefden, andere schrijvers. Ik heb ze ook opzettelijk opgezocht, minstens tot ik een jaar of 25 was. Mijn hele zelf is gevormd door die ontmoetingen. Mijn vorige roman, ‘De hemel verslinden’, ging over de constante behoefte die ik als jongeling voelde om me te voeden met de ervaringen en kennis van andere mensen. Ik verslond ze echt.»

Ruben Nollet
@rubennollet

Het bericht MOVIES. Paolo Giordano verdient strepen als scenarist met ‘We Are Who We Are’: “Identiteit en gender zijn een ingewikkelde dynamiek voor jongeren” verscheen eerst op Metro.

Het was overduidelijk dat er een enorme fysieke spanning was tussen Elke en Ivan. Tijdens de opnames waren ze naar eigen zeggen nog niet onder de lakens gedoken, maar nadien uiteraard wel. En dat was de kers op de taart…

Vorige week donderdag kwamen we eindelijk te weten dat Elke voor Ivan koos in ‘De Bachelorette’. Intussen weten we dat hun relatie niet langer dan twee maanden geduurd heeft, maar vlak na de opnames konden ze in alle rust en kalmte genieten van elkaar. “Na de ontknoping had de productieploeg voor ons een hotelkamer geboekt. Maar die avond wilde ik eerst even alleen naar huis. De dag nadien is Ivan bij mij thuis gekomen”, vertelt Elke in Dag Allemaal.

Ongelooflijke chemie

De 30-jarige projectmedewerker uit Grimbergen herinnert zich hun eerste keer seks maar al te goed. “Onze eerste nacht samen was spectaculair. Op fysiek vlak was er een ongelooflijke chemie tussen ons. De eerste weken zaten we op een wolk in onze bubbel, het voelde heel goed aan. Maar niet veel later drong het besef door dat we toch te verschillend zijn en als koppel niet bij elkaar passen. Elke en ik hebben nooit ruziegemaakt, maar als we het over de toekomst hadden, ontstonden er strubbelingen”, klinkt het.

Kinderen nooit ontmoet

Afspreken met elkaar deden ze als Elke de kinderen niet had. “Wij spraken af als de kinderen bij haar ex waren. Ik heb Cleo en Cruz nooit ontmoet. Ook haar zus Kim heb ik nooit gesproken”, verduidelijkt Ivan.

Niet naar Limburg verhuizen

Hoewel Ivan tijdens de opnames overwoog om naar Limburg te verhuizen, bleek dat achteraf toch geen optie meer te zijn. “Na de opnamen brak een heel mooie periode voor ons aan, maar dan kom je terug in de realiteit en merk je dat onze levens best verschillen. Ook door corona hebben we het moeilijk gehad. We konden elkaar soms een hele tijd niet zien en dat was zwaar en frustrerend. Dat ik niet naar Limburg wil verhuizen, heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Weet je, ik vond het niet erg om een uur van Brussel naar Hasselt te rijden, maar daar gaan wonen? Nee, ik zie dat niet zitten. Ik werk in Brussel en wil liever een huis in de buurt van mijn familie en vrienden kopen, zie je”, besluit Ivan.

Het bericht Ivan uit ‘De Bachelorette’ openhartig over eerste nacht met Elke: “Spectaculair!” verscheen eerst op Metro.

Het is niet iedereen gegeven om even futuristisch als retro louter instrumentaal te pingpongen met bezwerende grooves, inventieve soundscapes en verleidelijke melodieën. STUFF. doet het con brio en met volle goesting op de derde plaat ‘T(h)reats’.

Mooi hoe je als luisteraar subtiel bij de les wordt gehouden via heerlijk samenspel vol vraag en antwoord. Was de inspiratie zo vrijgevig?

Joris: «We hebben in 2019 heel wat inspirerende concerten gespeeld die ons als band zeker deden groeien. Naar aanloop van deze plaat hebben we heel wat gediscussieerd over richtingen of wat dan ook maar we geraakten er niet uit. Zelf vind ik dat de sterkte van STUFF. zich vooral situeert in het samenspelen en de reactie van de ene op de andere.»

Andrew: «We hadden nog wel wat nummers achter de hand die we live gespeeld hadden maar nog niet op plaat waren verschenen. Songs die na het vorige album zijn ontstaan en die we toch wel wilden opnemen. We hebben vier lange improvisatiedagen ingelast en iedereen bracht ideeën aan. De stukken die werkten, hebben we meegenomen naar deze plaat.»

Joris: «Het is ook altijd aftasten wat er live goed werkt en wat er in de studio overeind blijft. Het zijn twee verschillende werelden.»

Lander: «En we hebben er ook op gelet dat we voldoende atmosferische dingen konden meenemen. Je moet het album ook thuis kunnen uitluisteren. We zitten dan samen en iedereen legt voor wat hij zelf al bedacht heeft.»

Andrew: «Eerst improviseren, daarin knippen en bijkleuren en vervolgens de flarden composities van alle afzonderlijke leden tot een geheel brengen waarin iedereen zich kan terugvinden.»

Joris: «En het mag best wel eens complex zijn zolang het de toegankelijkheid maar niet in de weg staat.»

Is STUFF. een democratie op het einde van de rit?

Andrew: «Dat is een moeilijke. (lachend) Laten we stellen dat we een unanimiteit zijn. Iedereen moet het goed vinden of het komt er niet op. Een moeilijke bewindsvorm want je kan zolang over zaken doorbomen dat het uiteindelijk een compromis wordt en dat willen we net niet. Er is geen plaats voor iets als ‘ça va’.»

En live wordt het sowieso weer een ander verhaal, niet?

Lander: «Absoluut. Het voordeel van een live concert is dat je speelt als improviserend muzikant en je jezelf niet hoeft te aanschouwen. Je zit dan echt midden in het moment. De ene gaat naar links, de andere naar rechts en iemand anders probeert het midden te zoeken om alles bij elkaar te houden. Iedereen beleeft een song anders wanneer we op het podium staan.»

Joris: «En je voelt wel wanneer iets al dan niet werkt. Als het werkt ontstaat er een bijzondere energie die het ware een zesde bandlid wordt.»

Andrew: «Wij moeten het vuurtje stoken, er eens goed in blazen en de steekvlam krachtig genoeg maken zodat het publiek kan meegenieten.»

Live staan jullie altijd dicht bij elkaar. Met een reden veronderstel ik.

Andrew: «Er moet iets gebeuren op het podium met licht of wat dan ook, maar wij zijn niet de focus. De muziek die we samen brengen op dat moment is de focus. We staan inderdaad heel dicht bij elkaar zodat we snel kunnen inspelen op wie iets aanbrengt. We hebben er al eens aan gedacht om de lichtshow van het podium gewoon over te zetten naar het publiek. De toeschouwer moet in een soort trance geraken. Het is best oké dat ze dan even naar het podium kijken en zich afvragen wat die vijf rare gasten daar allemaal aan het doen zijn. Zoals er vroeger in de discotheken nog geen spot op de dj stond en die geen goddelijke status had.»

Net voor het interview kregen jullie de eerste doos met vinylexemplaren. Het valt meteen op dat er op de vinylhoes geen bandnaam of titel staat, waardoor het abstracte werk van de Belgische constructivist Guy Vandenbranden nog beter uitkomt.

Andrew: «We hebben voet bij stuk gehouden en nu ik het zie, besef ik wel waarom. Het artwork met de verschillende kleurenvlakken komt gewoon veel beter uit en oogt mysterieuzer. Het album verschijnt ook op cd, maar dat is meer en meer een onzeker medium. (lachend) Feit is wel dat als die verwoestende zonnewind ooit voor een magnetische schokgolf zorgt die alle digitale zaken platlegt, je gewoon een nagel moet nemen en de groef van het vinyl volgen. Dan heb je toch nog muziek en kan STUFF. een zekere toekomst tegemoet zien.

Dirk Fryns

‘T(h)reats’ is uit op Sdban Records.

Het bericht SOUNDCHECK. STUFF., de experimentele mishmash van jazz, funk, hiphop en een korf andere genres, baart nieuwe plaat verscheen eerst op Metro.