Zin om nog eens goed te lachen?
Dan hebben we goed nieuws! Want de dames en heren van FailArmy hebben weer een nieuwe, knotsgekke compilatie klaar!
Van een dame die denkt dat ze Tarzan is tot vallende bomen die voor de nodige pech zorgen. ’t Zit er allemaal weer netjes in!
Straffe madam, die Halle Berry!
Dat er voor de opnames van ‘John Wick 3’ behoorlijk wat geoefend en getraind zou moeten worden, wist Halle op voorhand.
In de actiefilm gaat het er dan ook stevig aan toe. En Halle Berry wou niet onderdoen voor grootmeester Keanu Reeves. Toch liep de voorbereiding niet van een leien dakje.
“Ik brak drie ribben tijdens een repetitie van ‘John Wick 3’. Het is als een ereteken voor mij. We weten niet echt hoe het gebeurd is, maar nadien heb ik nog even doorgewerkt met gebroken ribben. Niet veel later ging het echt niet meer.”
Foto: Promobeeld John Wick 3
Je kan er niet omheen: modellen op modewebsites hebben bijna altijd een petieterig klein maatje. Waardoor je je als gewone shopper vaak voelt als een lompe walrus, ook al is dat nergens voor nodig. En wanneer je toch besluit om een kleedje of broek te bestellen, past het 80% van de tijd niet. En daar blijkt een reden voor te zijn.
Als je weleens vaker online naar kleding zoekt, heb je veel kans weleens iets besteld bij ASOS. De modegigant plaatst dagelijks honderden nieuwe stukken online en biedt zo een haast onuitputtelijke voorraad kleding aan. Bij online shoppen zijn maataanduidingen natuurlijk onmisbaar, want je moet je kleding immers een beetje op de gok bestellen. Soms kloppen die instructies, maar vaak lijkt het alsof je iets helemaal anders besteld hebt dan wat je binnenkrijgt. Ergens loopt er dus iets fout.
Een aandachtige shopper kwam erachter waarom kleding van ASOS zo vaak niet past: de website gebruikt klemmetjes om de stukken te vervormen en te laten passen. Niet zo netjes en eigenlijk puur boerenbedrog. De vrouw tweette meteen over haar ontdekking en heel wat verontwaardigde ASOS-klanten deelden het bericht. De modewebsite reageerde vrijwel meteen: “Hey Ronnie, bedankt om ons hierop te wijzen. Het spijt ons om te horen dat de klemmetjes zichtbaar zijn op de foto. We zullen dit aankaarten bij ons team van specialisten. Als je vragen hebt, stuur ons dan gerust een berichtje en we helpen je meteen.”
That was quick pic.twitter.com/7xHkLnGuf9
— jadelouise (@jade9085) April 24, 2019
Een mens zou vermoeden dat het kledingstuk in kwestie of verwijderd zou worden, of dat er een ander, meer passend model de kleding zou tonen. Maar niets is minder waar. De klemmetjes werden simpelweg vakkundig weggewerkt met Photoshop. “Klaar is Kees”, moet ASOS gedacht hebben. Maar Twitter was het daar niet mee eens en gaf voluit kritiek op de webwinkel. De volgende reactie vat de kwestie mooi samen: “Of jullie zouden modellen kunnen inhuren bij wie de kleding past en die geen maatje 32 hebben. Of gewoon eerlijk tonen hoe de kleding valt op een echt persoon, misschien zouden mensen dan minder items terugsturen. Ik ben gestopt met kleding kopen bij ASOS omdat die toch nooit paste.” De webwinkel zelf gaf geen commentaar.
Het bericht Webwinkel ASOS betrapt op het gebruik van kledingklemmetjes verscheen eerst op Metro.
Straffe beelden uit Texas.
Een dame die op bezoek was bij haar schoonzus, naderde een smalle brug. Maar eerst moest er nog een vrachtwagen naar de overkant geraken.
Dat werd een stevig huzarenstukje. Eerder had haar schoonzus al verteld over de bewuste plek, waar blijkbaar veel vrachtwagens in de problemen geraken. En dat leek aanvankelijk ook hier het geval te zijn.
Maar de trucker wist duidelijk wat hij deed. Dat bewijst bovenstaande video. Kijk maar!
Voor zijn thriller ‘Duelles’ speelt regisseur Olivier Masset-Depasse (‘Illégal’) Veerle Baetens (‘Broken Circle Breakdown’) en Anne Coesens (‘La Trêve’) tegen elkaar uit. Onze twee nationale sterren – de ene Vlaams, de ander Franstalig – doorbreken er met sprekend gemak de taalbarrière. Metro sprak met hen over hun glamoureuze duo, de cursus goede manieren die ze samen volgden… en over hun Belgitude, natuurlijk!
Veerle Baetens: [onderdrukt een lachbui terwijl ze naar Anne kijkt] «De magie van cinema!»
Anne Coesens: [doet Veerle na met een diva-air] «Jaaaaa, ‘t is echt magisch!»
VB: «Het is niet dat we zo erg op elkaar lijken, maar we staan allebei nogal ongecompliceerd in het leven. Warm en familiaal. Met beide benen op de grond…»
AC: [pakt haar vast] «Op de grond!»
VB: «Voilà. Dat is wat ik voelde met Anne en Olivier. Ze hebben me direct geadopteerd, als een Vlaams katje!» [ze beginnen samen te miauwen en krijgen weer de slappe lach]
VB: «Olivier benadert zijn personages vanuit een vraag: wat zijn hun bewuste en onbewuste verlangens? Hij stelt hen psychologisch samen. Hij is niet voor niets begonnen als scenarist. Ik heb een echte partner in hem gevonden. Hij luistert, dat vind ik leuk. Acteurs zijn geen marionetten hé.»
AC: «En we hebben een cursus goede manieren gevolgd!»
VB: «Goede manieren! Om deftige huisvrouwen te worden. Olivier wou dat we dat deden om ons te kunnen gedragen als vrouwen in de jaren zestig. We hebben goed gelachen!»
AC: «Ja, zowel tijdens de cursus als tijdens het uitproberen van de kostuums. We kenden elkaar nog niet zo goed, maar het heeft meteen een band gesmeed. Niet evident, met die korsetten…»
AC: «Het ondersteunt het verhaal en ook de band tussen de twee vrouwen die thuis opgesloten zitten. Het draagt bij tot hun waanzin. Ik denk dat ze het niet beseffen, want ze vechten niet voor hun vrijheid. Het is een verhaal dat vandaag niet geloofwaardig zou zijn.»
VB: «De film speelt ook met mannelijke stereotypen. Onze echtgenoten zijn heel lief, maar tegelijkertijd zijn er ook verontrustende scènes. Zoals wanneer mijn man zegt: ‘Ik zou je moeten laten opsluiten.’ Op zulke momenten zie je dat ze in een gouden kooi leven.»
VB: «Ja en nee… Het kost veel meer energie om een tekst in het Frans te leren. [plagerig] En jij, Anne? Vertel eens over jouw Vlaamse films! (lacht)»
AC: «Toen ik de perfect geïntegreerde tweetaligheid in ‘Girl’ zag, dacht ik: ‘Shit, waarom hebben wij dat niet gedaan?’ Het had gekund, maar misschien paste dat niet in de tijdgeest. Veel Vlamingen spraken Frans in de jaren zestig. Mijn grootouders hebben mijn vader in het Frans grootgebracht. Maar ruziemaken en vloeken deden ze in het Nederlands!»
VB: «Misschien de benaderingswijze van het vak? Ik heb een opleiding musical gevolgd aan het Conservatorium.»
AC: «Serieus? Bij ons is dat nog niet zo ingeburgerd.»
VB: «Ik heb daarvoor gekozen omdat het de breedste richting was. Als kind hield ik van dansen en piano. Ik zong of acteerde niet. Ik heb dus al die disciplines tegelijk geleerd, daar ben ik heel blij om. Maar er wordt ook op neergekeken. Zelfs in Vlaanderen. ‘Het is geen echt theater, blablabla…‘ Terwijl je in musical net drie disciplines tegelijk moet beheersen: dansen, zingen en acteren.»
AC: «Wij, Franstaligen, zijn enorm beïnvloed door de Fransen en hun teksttoneel. Maar eigenlijk zijn dat alleen maar woorden, het lichaam bestaat niet. Terwijl in het Angelsaksische theater het lichaam meteen gebruikt wordt.»
VB: «Ja, Franstaligen praten wat af! De Vlaming zegt: oké, we doen het! Maar in Frankrijk… blablabla (lacht).»
AC: «Girl!»
VB: «Mon Ket! Daar heb ik goed om gelachen. Ik hou van de humor en Belgitude van François Damiens.»
Stanislas Ide
Het bericht MOVIES. Veerle Baetens en Anne Coesens over ‘Duelles’: “Acteurs zijn geen marionetten” verscheen eerst op Metro.
Elke week zet Metro enkele honden in de kijker die geadopteerd kunnen worden bij SHIN (Spaanse Honden In Nood). Met deze lieve viervoeters ben je nooit meer alleen.
Hoi, ik ben Glenn, en ik werd aan de kleuterschool in een Spaans dorp gevonden, zonder baasje en zittend in een hoekje… Ik voelde me echt ellendig, want ik werd door andere honden op straat aangevallen en gebeten. Nu ben ik gered, en krijg ik de verzorging en liefde die ik als kleine pup nodig heb. Maar wie heeft voor mij nog een plaatsje in een definitieve, fijne thuis?
Ik ben een heel lief en speels hondje, een beetje timide in het begin, maar heb een hartje van goud. Ik houd van wandelen en spelen, en dan languit slapen op de bank. Ik kan bij andere honden en bij poezen, en kan ook perfect in een familie met kinderen geplaatst worden, want ik ben een allemansvriendje. Ik ging door een hel, maar wil nu het verleden achter mij laten. Wie helpt mij?
Hallo, ik ben Tayson, en ben op zoek naar een nieuwe thuis! Ik ben een speelse, vrolijke jongen, en super aanhankelijk met mensen. Ik doe niets liever dan knuffelen! En daar zit ook een beetje het probleem: ik wil mijn baasje(s) helemaal voor mij alleen, geen hondjes of andere dieren voor mij. Je kan met mij komen kennismaken bij mij opvanggezin in Vlaams Brabant.
Je kan al onze te adopteren hondjes terugvinden op onze website: www.shin.be. Stuur vervolgens een mail naar [email protected], of bel naar 0474/19.10.75. Voor de adoptie van onze honden vragen we een steunbijdrage van 300 euro. Zijn hierin inbegrepen: medische check-up, tandzorg, vaccinatie, sterilisatie/castratie (vanaf 6m), chip, ontworming, behandeling tegen vlooien en de vlucht vanuit Spanje. Behoudens expliciet anders vermeld, verblijven al onze honden in ons asiel in Spanje.
Meer info over SHIN/ACE (Spaanse Honden in Nood/Animal Care Espana) vind je op www.shin.be.
Het bericht Geef jij deze honden een warme thuis? verscheen eerst op Metro.
Voedingssupplementen kunnen nefast zijn voor de gezondheid. Wat je niet aan vitaminen opneemt via fruit en groenten, valt vaak niet meer goed te maken door supplementen te slikken.
Onder de paraplu van voedingssupplementen vallen onder meer vitaminen, mineralen, antioxidanten en kruiden. Die zijn allemaal zonder voorschrift te verkrijgen bij de apotheek, in de supermarkt of op het internet. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat voedingssupplementen big business zijn. Vooral vitaminen zijn bijzonder populair en gaan dan ook het vaakst over de toonbank volgens Test Aankoop. En dat is er aan te merken. In België slikt meer dan een of op vijf dagelijks supplementen en volgt een kwart minstens twee maal per jaar een vitaminekuur, dat schrijft het magazine Knack.
Dikwijls zijn mensen die veel bezig zijn met gezondheid, voeding en beweging, degenen die het vaakst supplementen slikken. Daar zouden ze beter mee stoppen. Wetenschappelijk onderzoek toont al langer aan dat supplementen zelden leiden tot een verbeterde gezondheid. Sterker nog, wie te veel slikt, verhoogt het risico op ziektes zoals kanker. Een overmaat aan vitamine A kan bijvoorbeeld bij rokers sneller leiden tot longkanker. Een risico op ‘overdoseren’ loop je daarentegen zelden met groenten of fruit. Wie er veel van eet, leeft gemiddeld langer en verhoogt daarbij nog eens zijn of haar levenskwaliteit.
Voedingssupplementen zijn voor alle duidelijkheid dus geen geneesmiddelen. Ze hoeven daarom ook niet te voldoen aan de strenge criteria die wel gelden voor de medicijnen die verschijnen op de markt. In principe wordt bij voedingssupplementen enkel de veiligheid en niet het nut gewaarborgd. Maar niet iedereen is het daarmee eens. In zijn opiniestuk in Knack weerlegt Paul Coussemen, voorzitter van de sectorfederatie voor voedingssupplementen, die kritiek. Hij stelt dat de productie en het vermarkten van voedingsupplementen met vitaminen en mineralen wettelijk zeer goed omkaderd is. Volgens hem kan de consument “in alle vertrouwen een extraatje aan vitamines en mineralen innemen”.
Het bericht Voedingssupplementen zijn niet zo onschuldig als gedacht verscheen eerst op Metro.
In Alaska hebben archeologen een 350-jaar oud massagraf blootgelegd. Daarin vonden ze de lichamen van 28 Eskimo’s, die volgens een oude legende op een akelige manier het loodje legden. De oorzaak was een uit de hand gelopen dartspel tussen kinderen.
De Joepiken wonen tegenwoordig nog steeds in het oosten van Siberië en Alaska, maar daar kwam zo’n 350 jaar geleden haast een eind aan, want het Eskimovolk moordde elkaar toen bijna uit. Dat moet de nieuwe archeologische vondst van de University of Aberdeen nu bevestigen, schrijft Het Laatste Nieuws.
De onderzoekers vonden de restanten van 28 mensen die tijdens de zeventiende eeuw op gruwelijke wijze geëxecuteerd werden in Nunalleq, een dorpje in het westen van Alaska. Enkele skeletten waren met handen en voeten vastgebonden. Daarnaast werden er ook schedels gevonden die doorboord waren met een speer of pijl.
De daders martelden wellicht eerst de slachtoffers voordat ze geëxecuteerd werden. De lichamen die die de archeologen aantroffen, waren voornamelijk vrouwen, kinderen en ouderen. Dat is een aanwijzing dat de mannen waarschijnlijk op oorlogspad waren. Het dorp werd vervolgens volledig afgebrand, op het massagraf met 60.000 artefacten in na.
Dat ondersteunt de eeuwenoude legende van de Boog en Pijl Oorlog. In het volksverhaal speelden twee jongens een spelletje darts toen een van hem een pijl in het oog kreeg. De vader van wiens kind de ogen nog intact waren, ging akkoord met het oog om oog, tand om tand-principe. Maar de vader van de al verminkte jongen boorde een pijl door beide ogen van het andere kind. Dat was de aanzet voor een heus bloedbad in het dorp en een oorlog die zich over het hele land verspreidde: de Boog en Pijl Oorlog.
Met deze vondst is dat bloedbad nu bewezen, maar de exacte aanleiding is nog onbekend. Een theorie die ietwat geloofwaardiger oogt, is een groot voedseltekort. De periode van de oorlog valt namelijk in dezelfde tijd als de Kleine IJstijd. Het was dus bijzonder koud en er was amper voedsel te vinden.
Het bericht Hoe een uit de hand gelopen dartspel leidde tot een massagraf verscheen eerst op Metro.
Herbert Henry Dicker stierf net na zijn tweede verjaardag op 2 juni 1885. Maar na 130 jaar duikt er nu speelgoed op bij zijn graf in het Australische Adelaide.
Sinds acht jaar verschijnt het speelgoed op mysterieuze wijze ongeveer één keer per maand.Er werden onder andere al knuffels en speelgoedauto’s aangetroffen naast het kindergraf. De lokale historicus, David Brooks, heeft gemengde gevoelens bij het fenomeen. “Het maakt me droevig, blij maar ook nieuwsgierig.” Om het mysterie te achterhalen houdt hij op 1 mei een nachtelijke rondleiding door het kerkhof.
“We hebben bijna geen informatie over Herbert”, zegt Brooks aan het Australische mediakanaal ABC News. “We hebben zijn overlijdensakte, maar hoe het speelgoed er terechtkomt, is een raadsel.”
Herbert werd op 16 april 1883 geboren als zoon van James Dicker en Mary Ann Bowhey. Hun “zeer geliefde zoon” stierf “na twee dagen ziekte”, meldde een overlijdensbericht uit een lokale krant destijds. Vijf jaar later verhuisde het gezin van hun boerderij naar de noordwestkust van Tasmanië. Er woont geen familie van Herbert meer in de buurt. “Ik denk dat het kinderopvangcentrum van het dorp zijn graf stiekem verzorgt. Maar het kan natuurlijk ook dat de geest van Herbert speelgoed steelt,” grapt Brooks.
Het bericht Speelgoed verschijnt 134 jaar later op het graf van peuter, maar niemand weet hoe verscheen eerst op Metro.
Leren schoenen, leren zetels, leren riemen, leren tassen… Kijk eens om je heen en je ziet gegarandeerd een leren product voorbijkomen. Terwijl plantaardig eten steeds normaler wordt, wint ook veganistische kledij aan populariteit. Daarbij is geen plaats voor leer en de mens gaat daarom op zoek naar alternatieven, het een al verrassender dan het ander.
De productie van ‘gewoon’ dierenleer doet het milieu weinig goed. Het hele proces vreet niet alleen water, maar ook fossiele brandstoffen en weideland. Jaarlijks worden immers zo’n een miljard dieren grootgebracht en geslacht voor de productie van leer en dat in verschrikkelijke omstandigheden. Bovendien is methaangas een niet te onderschatten bijproduct van de industrie. Nog frapanter zijn wellicht de werkomstandigheden van de leerarbeiders. Naar schatting zou maar liefst 90% van de arbeiders in Bangladesh, wereldwijd de grootste producent van leer, sterven voor de leeftijd van vijftig jaar. Dat is het gevolg van de chemische substanties die gebruikt worden tijdens het leerlooien.
Gelukkig is dierenleed vandaag de dag geen noodzakelijk kwaad meer om ‘leer’ te produceren. Er zijn heel wat alternatieven op de markt die er net zo goed uitzien, maar heel wat vriendelijker zijn voor dier en milieu.
Deze leersoort wordt gemaakt van gedehydrateerde klokhuizen, zaden en schillen. Daardoor is het materiaal biologisch afbreekbaar en niet giftig. Verschillende bedrijven maken al gebruik van appelleer in hun producten, waaronder Nemanti, Poétique Paris en het Belgische Komrads.
Kombuchathee ken je misschien al: het is een door hipsters zeer gewaardeerd drankje. Tijdens het productieproces van de thee ontstaan er ook bijproducten, die worden gebruikt voor het volledig biologisch afbreekbare kombuchaleer. De thee wordt concreet gefermenteerd door de toevoeging van suiker en azijn. Dankzij de tussenkomst van bacteriën en gist ontstaat er op die manier een celluloseweefsel, wat dan weer omgevormd kan worden tot leer.
Toegegeven, kurk is niet echt hetzelfde als leer. Maar aan het natuurlijke materiaal zitten heel wat voordelen verbonden. Veel kurk is afkomstig uit Portugal, waardoor het transport beperkt wordt. Ook kan het materiaal geoogst worden zonder de kurkeiken te vellen; nadien groeit de schors gewoon weer aan en begint het hele proces opnieuw. Bovendien is het sterk, biologisch afbreekbaar en hygiënisch. Onder andere Chanel en Christian Louboutin lieten zich voor hun ontwerpen al verleiden door kurk.
Dit is tegenwoordig een van de meest ophefmakende leeralternatieven, niet in de laatste plaats omdat de naam ‘ananasleer’ tot de verbeelding spreekt. De uitvinder van Piñatex, Dr. Carmen Hijosa, was vroeger zelf leerbewerker. Niet alleen is het productieproces heel wat minder schadelijk dan dat van dierenleer, maar daarnaast krijgen ananasboeren dankzij het materiaal ook een tweede bron van inkomsten. Voor het leer worden namelijk niet de vruchten, maar de bladeren gebruikt.
Als er iets lieflijk klinkt, zijn het wel fruit en bloemetjes. Het Peruviaanse bedrijf Le Qara kwam op het idee om deze natuurlijke producten te bewerken en te veranderen in leer. Dankzij de bewerking in het laboratorium kan het fruit- en bloemetjesleer verschillende vormen en texturen aannemen om zo dicht mogelijk aan te leunen bij dierenleer. Het afval dat tijdens de productie ontstaat, kan bovendien gewoon gebruikt worden als compost.
Druiven kunnen niet alleen verwerkt worden tot wijn, maar ook tot leer. Het Italiaanse bedrijf Vegea specialiseert zich in het maken van luxeleer uit bijproducten van de wijnindustrie. Denk daarbij aan pitten, steeltjes en zaden. Wij hopen stiekem dat er ook een wijngeurtje aan het leer hangt, maar we garanderen niets.
Als er een nadeel is aan suède, dan is het wel dat het materiaal erg gevoelig is voor regen. Voor je het weet zijn je mooie schoenen of nieuwe handtas rijp voor de vuilnisbak. Hier komt paddenstoelenleer goed van pas. Het stofje lijkt op suède, maar is bovendien waterafstotend, ademend en nog soepeler dan gewone suède. Voor de productie wordt de Chinese paddenstoel Phellinus ellipsoideus gebruikt: die is zo groot dat er stukken van 20 op 40 centimeter uit kunnen worden gehaald.
Wij kennen koffie als dat heerlijk warme drankje waar je wakker van wordt, maar het product kan ook worden omgevormd tot een alternatief voor dierlijk leer. Daarvoor gebruikt men met name gebruikt koffiedik. Het door het Duitse merk Nat-2 gepatenteerde materiaal ruikt zelfs een beetje naar koffie – en daar kunnen we alleen maar blij van worden.
Dit is misschien wel een van de belangrijkste en meest veelbelovende leeralternatieven. Laboratoriumleer wordt gemaakt van giststammen die op hun beurt collageencellen aanmaken. Het resultaat lijkt op dierenleer en kan volledig naargelang de nood worden geproduceerd. Daardoor gaat er geen materiaal verloren, wat al helemaal geweldig is voor het milieu.
Het bericht Is dierenleder verleden tijd? Als het van deze alternatieven afhangt wel verscheen eerst op Metro.
Entertainment, fun & zoveel méér!
