Chaos bij Nederlandse spermabanken

Nogal wat spermabanken in Nederland hebben, om het zacht uit te drukken, gemorst met gegevens over de spermadonoren. Hun administratie is vaak verwaarloosd, onbetrouwbaar of gewoon vernietigd.

Deze aanklacht komt van de Stichting Donorkind die zich al jarenlang inzet om de herkomst van donorkinderen te achterhalen. Door het potje dat spermabanken ervan maken, hebben donorkinderen de grootste moeite om hun biologische vader te vinden.

Spermadonatie was in Nederland tot 2004 anoniem. In Nederland lopen naar schatting 40.000 kinderen of jongvolwassenen rond die verwekt zijn met anoniem zaad. Steeds meer kinderen gaan op zoek naar hun vader, maar slagen daar nauwelijks in. Amper een handvol donorkinderen heeft de biologische vader kunnen vinden.

Waarheidsgehalte

In de zoektocht naar de echte vader zijn donorpaspoorten, die in de jaren negentig zijn ingevoerd, vaak onmisbaar. In die donorpaspoorten staat summiere informatie zoals haarkleur en beroep. "Wij horen geregeld verhalen van kinderen die geen donorpaspoort meer krijgen", zegt Beryl Dreijer, voorzitter van de Stichting Donorkind. "Veel kinderen twijfelen ook aan het waarheidsgehalte van die paspoorten".

Op initiatief van de Stichting Donorkind is daarom begin deze maand een dna-databank opgericht waarmee spermadonoren en donorkinderen aan elkaar gekoppeld kunnen worden. Met de databank kunnen ook halfbroers en halfzussen worden gevonden. Kinderen en spermadonoren kunnen zich er vrijwillig inschrijven. Intussen hebben 250 belangstellenden, onder wie 40 donoren, zich gemeld.