Levenslang gevorderd voor Ronald Janssen

Zoals verwacht heeft het openbaar ministerie levenslange opsluiting met tien jaar terbeschikkingstelling van de regering gevorderd voor Ronald Janssen. Zijn advocaat Miskovic is er nog steeds van overtuigd dat Janssen kan genezen van zijn psychopathie maar had niet meteen sterke argumenten om dat aan te tonen. In zijn laatste woord zei Janssen opnieuw dat hij spijt heeft.

"Ik vind dat deze mens nooit meer een poot buiten de gevangenis mag zetten", klonk openbaar aanklager Patrick Boyen (foto) streng. Van verzachtende omstandigheden is er volgens hem dan ook geen sprake. "U zult het niet altijd gemakkelijk hebben gehad in uw jeugd. Maar er zijn nog duizenden mensen die dat hebben meegemaakt maar die gaan niet over tot verkrachten en moorden. Uw verzachtende omstandigheden hebt u achtergelaten in het Albertkanaal en opgestookt in Loksbergen!"

"Ik zet u in dezelfde rij als heerschappen als Aid-Out, Fourniret en Dutroux. En het is mijn taak om de maatschappij te beschermen tegen individuen als u. Het risico op recidive is zeer groot", besloot de openbare aanklager.

Cultuur

Miskovic probeerde die harde woorden te counteren met, opnieuw, citaten uit de werken van enkele grootmeesters als Plato en Vergilius. Maar zijn argumenten waren vrij mager.

"Wij leven in een tijd waarin iedereen rechten heeft. U zult moeten oordelen over de straf",verdedigde hij zijn cliënt. "Janssen heeft de cultuur waarnaar ik verwees in mijn pleidooi nooit meegekregen. Maar er is nog hoop voor hem."

"Spijt"

Tot slot kreeg Janssen zelf het laatste woord. Het duurde even voor hij eraan begon maar deed het uiteindelijk met hijgende stem.

"Ik weet dat die woorden van spijt nooit zullen overkomen aan de overkant, zelfs over twintig jaar niet, zelfs over honderd jaar niet. Dat is een wonde die nooit kan helen, daarin kan ik me inleven. Over twintig jaar zal die wonde er nog altijd zijn", begon hij stamelend.

"Ik begrijp dat men zegt dat die spijt niet echt is. Dat is iets wat ik voor mezelf moet uitmaken. Daarmee moet ik leren leven. Ik begrijp dat men dat niet wil aanvaarden. Dat is niet meer dan normaal. Ik moest terugdenken aan die voorafbetaling waar mijnheer Boyen het over had. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar kom aanflapperen met dat geld. Ik moet daar wegblijven en zijn man zijn werk laten doen, niet goede punten proberen te scoren met zoiets.

Ik kan alleen maar zeggen dat het me spijt, dat ik het niet gewild heb. Ik heb alle tijd gehad om me te bedenken dat ik het niet moest doen. In mijn hart weet ik dat ik het niet gewild heb. Als u dan zegt dat dat voorbedachten rade is, dan begrijp ik dat. Dank u."

FiVr