Het grote voedselschandaal

23 juli 2009, 19:26

Het eten dat dagelijks in de Britse en Amerikaanse vuilnisbakken terechtkomt volstaat om 1,5 miljard mensen te voeden - dat is meer dan het aantal mensen dat wereldwijd honger lijdt. Een eeuwenoude cultuur van spaarzaam omgaan met voedsel, het recycleren van voedselresten en het verstandig omgaan met uitval uit de voedselketen lijkt in een paar generaties te zijn omgeslagen in een cultuur van onverschilligheid en onachtzaamheid. Tot die conclusie komt auteur Tristam Stuart in zijn boek ‘Uncovering the Global Food Scandal'.

Stuart legt een groot gedeelte van de schuld bij de grootwarenhuisketens en de retailzaken. Door hun schappen voortdurend aan te vullen , creëren ze de illusie dat voedsel volop aanwezig is. Leveranciers worden aangezet om meer te produceren dan nodig, zodat hen nooit een blaam kan treffen, mocht de voorraad onverhoopt toch op geraken. Producenten calaculeren de prijs van het eventueel weggooien van items in hun producten door.

Ook de onduidelijkheid die heerst in verband met de reglementering omtrent de houdbaarheidsdatum van voedsel en wat te doen met overschotten is nefast. Overschotten van Britse scholen mogen sinds de uitbraak van de dolle koeienziekte in het VK zelfs niet meer aan varkens worden gevoerd.

Supermarkten en broodjesketens gooien tot een kwart meer broodjes weg dan ze verkopen. Meestal gaat het om perfect consumeerbare producten, maar amper een fractie ervan belandt bij armen of daklozen. Meestal wordt het gewoon vernietigd. Volgens onderzoek van de Britse regering gooien consumenten eenderde van het voedsel dat wordt aangekocht weg. In restaurants en eetgelegenheden zijn de cijfers nog schrijnender.

Niet alleen consumenten zijn schuldig aan de teloorgang van veel voedsel. Nog voordat consumenten hun boodschappenkar tot de nok toe vullen gaat voedsel verloren in de transportsector. Volgens Australische onderzoekers gaat wereldwijd 15 miljard euro per jaar aan `perishables` (bederfelijke waar) verloren tijdens opslag en transport. Koelladingen passeren 10 tot 20 schakels voordat ze eindconsumenten bereiken. Dat vergroot het risico op een foute handeling en daardoor het risico op verspilling van voedsel.

Het verspillen van voedsel kan niet meer als een geïsoleerd fenomeen worden beschouwd, aldus Tristam. Het heeft een vernietigend effect op de armen. Rijke landen als Zuid-Korea, Koeweit, Qatar en Saoedi- Arabië - die over onvoldoende water beschikken om hun mensen te voeden- ‘shoppen' in het buitenland naar landbouwgrond. De Saoedische Binladin Group sloot een overeenkomst met Indonesië om 600.000 hectare rijst te gaan planten. De gevolgen laten niet op zich wachten: de ontbossing en bodemverarming zorgen voor steeds stijgende prijzen. Toen het Koreaanse Daewoo in juli een akkoord sloot om 900.000 hectare land te leasen in Madagascar- meer dan een derde van 's lands beschikbare landbouwgrond- en er maïs en olie te kweken, braken onlusten uit. Rijst en graan, het basisvoedsel voor armen wordt onbetaalbaar en hongerige magen in die landen leiden onvermijdelijk tot de bedelstaf.

[Powered by: Express.be]